nosco - Victionarium (original) (raw)

Latine

Appellatio pronuntiatusque

Syllabificatio phonetica: nōs·cō — morphologica: nosc-o

gnōscō

nōsc|ō, -ĕre, nōvī, nōtum

Spiritualiter videre, in animo invenire.
(Perfectum) √ scire, notum habere.

Thema	Vox activa
nōsc-	Tempus praesens	imperfectum	futurum
Persona	indicativ.	coniunct.	imperat.	indicativ.	coniunct.	indicativ.	imperat.
I. sing.	nōscō	nōscam		nōscēbam	nōscerem	nōscam
II. sing.	nōscis	nōscās	nōsce!	nōscēbās	nōscerēs	nōscēs	nōscitō!
III. sing.	nōscit	nōscat		nōscēbat	nōsceret	nōscet	nōscitō!
I. plur.	nōscimus	nōscāmus		nōscēbāmus	nōscerēmus	nōscēmus
II. plur.	nōscitis	nōscātis	nōscite!	nōscēbātis	nōscerētis	nōscētis	nōscitōte!
III. plur.	nōscunt	nōscant		nōscēbant	nōscerent	nōscent	nōscuntō!
Thema	Vox passiva
nōsc-	Tempus praesens	imperfectum	futurum
Persona	indicativ.	coniunct.	imperat.	indicativ.	coniunct.	indicativ.	imperat.
I. sing.	nōscor	nōscar		nōscēbar	nōscerer	nōscar
II. sing.	nōsceris	nōscāris	nōscere!	nōscēbāris	nōscerēris	nōscēris	nōscitor!
III. sing.	nōscitur	nōscātur		nōscēbātur	nōscerētur	nōscētur	nōscitor!
I. plur.	nōscimur	nōscāmur		nōscēbāmur	nōscerēmur	nōscēmur
II. plur.	nōsciminī	nōscāminī	nōsciminī!	nōscēbāminī	nōscerēminī	nōscēminī	—
III. plur.	nōscuntur	nōscantur		nōscēbantur	nōscerentur	nōscentur	nōscuntor!

Thema	Vox activa
nōv-	Tempus perfectum	plusquam perfectum	futurum exactum
Persona	indicativ.	coniunct.	indicativ.	coniunct.
I. sing.	nōvī	nōverim	nōveram	nōvissem	nōverō
II. sing.	nōvistī	nōveris	nōverās	nōvissēs	nōveris
III. sing.	nōvit	nōverit	nōverat	nōvisset	nōverit
I. plur.	nōvimus	nōverimus	nōverāmus	nōvissēmus	nōverimus
II. plur.	nōvistis	nōveritis	nōverātis	nōvissētis	nōveritis
III. plur.	nōvērunt	nōverint	nōverant	nōvissent	nōverint

Modus	infinitivus	participium
Tempus	praesens	perfectum	futurum	praesens	perfectum	futurum
Voxactiva	nōscere	nōvisse	nōtūrum,-am, -um esse	nōscēns		nōtūrus,-a, -um
Voxpassiva	nōscī	nōtum,-am, -um esse	nōtum īrī		nōtus,-a, -um

Gerundium	Gerundivum	Supinum
nōscendī	nōscendus, -a, -um	nōtum	nōtū

Unum cum noveris, omnes noveris
nosce te ipsum

Antonyma · contraria

īgnōscō, īgnōscere
nōscentia
nōscibilis
nōscitō, nōscitāre
nōtiō
nōtor
nōtus, nōtior, nōtissimus
accōgnōscō, accōgnōscere
adagnōscō, adagnōscere
agnōscō, agnōscere
cōgnōscō, cōgnōscere
dīgnōscō, dīgnōscere
incōgnōscō, incōgnōscere
internōscō, internōscere
percōgnōscō, percōgnōscere
pernōscō, pernōscere
praecōgnōscō, praecōgnōscere
praenōscō, praenōscere
recōgnōscō, recōgnōscere
renōscō, renōscere

Spiritualiter videre, in animo invenire	dilatare ▼

Spiritualiter videre, in animo invenire	collabi ▲

Scire, notum habere	dilatare ▼

Scire, notum habere	collabi ▲

Loci

M. Tullius Cicero-106…-43
antiq.	class.	I	II	III	IV	V	VI	VII	VIII	IX	X	XI	XII	XIII	XIV	XV	XVI	XVII	XVIII	XIX	XX	XXI

class. (48 a.C.n. / 706 a.u.)

Quod te excusas, ego vero et tuas causas nosco et mea interesse puto te istic esse vel ut cum iis quibus oportebit agas quae erunt agenda de nobis, ut ea quae egisti. In primisque hoc velim animadvertas. Multos esse arbitror qui ad Caesarem detulerint delaturive sint me aut paenitere consili mei aut non probare quae fiant. Quorum etsi utrumque verum est, tamen ab illis dicitur animo a me alienato, non quo ita esse perspexerint. —Epistolae ad Atticum Ciceronis [1]

Vide etiam**:** → nosco (Vicicitatio)

Fontes

↑ Marcus Tullius Cicero - Epistolae ad Atticum. (Universitas Turicensis): Liber undecimus. Ep. VII. [5] — nosco