perfidus - Victionarium (original) (raw)

Latine

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: per·fi·dus — morphologica: per-fid-us

perfid|us, -a, -um [1]

  1. Qui fidem violat, qui per fidem decipit
  2. (Translatē) qui incertus est
positivus singularis positivus pluralis
cas. masc. fem. neut. cas. masc. fem. neut.
nom. perfidus perfida perfidum nom. perfidī perfidae perfida
gen. perfidī perfidae perfidī gen. perfidōrum perfidārum perfidōrum
dat. perfidō perfidae perfidō dat. perfidīs perfidīs perfidīs
acc. perfidum perfidam perfidum acc. perfidōs perfidās perfida
abl. perfidō perfidā perfidō abl. perfidīs perfidīs perfidīs
voc. perfide perfida perfidum voc. perfidī perfidae perfida
perfidus superlativus dilatare ▼
perfidus superlativus collabi ▲
  1. perfidiōsus
  2. īnfīdus, īnfestus

Antonyma · contraria

[+/-]

  1. fidēlis, fīdus
  2. perfidēlis
Qui fidem violat dilatare ▼
Qui fidem violat collabi ▲
Qui incertus est dilatare ▼
Qui incertus est collabi ▲

Loci

Gaius Valerius Catullus-87…-54 P. Ovidius Naso-42…+18 Marcus Valerius Martialis40–103 Decimus Iunius Iuvenalisca. 60-130 Apuleiusca. 125-170
antiq. class. class. I II II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

class.

Fors etiam nostris invidit questibus auris.

Iuppiter omnipotens, utinam ne tempore primo

Gnosia Cecropiae tetigissent litora puppes,

indomito nec dira ferens stipendia tauro

perfidus in Cretam religasset navita funem,

nec malus hic celans dulci crudelia forma

consilia in nostris requiesset sedibus hospes!

nam quo me referam? quali spe perdita nitar? —Carmina Catulli [2]

class. (post 1 a.C.n.)

non facta est lacrimis turpior illa suis.

iamque iterum tundens mollissima pectora palmis

‘ Perfidus ille abiit; quid mihi fiet?’ ait.

‘quid mihi fiet?’ ait: sonuerunt cymbala toto

litore, et adtonita tympana pulsa manu.

excidit illa metu, rupitque novissima verba;

nullus in exanimi corpore sanguis erat. —Ars amatoria Ovidii Nasonis [3]

saec. I. (80/81 p.C.n.)

Ausus tam notas contemerare manus,

Sed dignas tanto persolvit crimine poenas,

Et qui non tulerat verbera, tela tulit.

Quos decet esse hominum tali sub principe mores,

Qui iubet ingenium mitius esse feris! —Liber spectaculorum M. Valerii Martialis [4]

Latinitas postclassica

[+/-]

saec. II. (ca. 100/128 p.C.n.)

flagitio? dabit in laqueum vestigia noster

perfidus et nigri patietur carceris uncum

aut maris Aegaei rupem scopulosque frequentes

exulibus magnis. poena gaudebis amara

nominis invisi tandemque fatebere laetus

nec surdum nec Teresian quemquam esse deorum. —Saturae D. Iuni Iuvenalis [5]

saec. II. (ca. 170 p.C.n.)

Vide etiam**:** → perfidus (Vicicitatio)

Fontes

  1. Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (Hannover 1913/1918) (tom. 2, p. 1590)
  2. Gaius Valerius Catullus, Carmina. 64. carmen nuptiale Thetidis et Pelei, versus 174 — perfidus (Bibliotheca Augustana)
  3. Publius Ovidius Naso - Ars amatoria. (Bibliotheca Augustana): Liber primus, versus 536 — perfidus
  4. Marcus Valerius Martialis - Liber spectaculorum. (Bibliotheca Augustana): X, versus 1 — perfidus
  5. Decimus Iunius Iuvenalis, Saturae. (Ed. brevique adnotatione critica instr. W. V. Clausen, Oxford 1959). Satura XIII, versus 245 — perfidus
  6. Apuleius - Metamorphoseon libri XI. (Bibliotheca Augustana): Liber IX. Capitulum XLI. Versus 3 — perfidus