relato - Victionarium (original) (raw)

Discretiva

relato dictio est in variis linguis:

Proprietates grammaticales

[+/-]

Forma Modus flexurae originis
relātō casus dativus singularis · genus masculinum participii relātus
relātō casus ablativus singularis · genus masculinum participii relātus
relātō casus dativus singularis · genus neutrum participii relātus
relātō casus ablativus singularis · genus neutrum participii relātus

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: re·lā·tō — morphologica: re-lat-o

Proprietates grammaticales

[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
relato prima singularis praesens activa indicativus relatar
Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: re·la·to — morphologica: re-lat-o

Proprietates grammaticales

[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
relato prima singularis praesens activa indicativus relatar
Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: re·la·to — morphologica: re-lat-o

C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

saec. I.

Fontes

  1. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber septimus, cap. 37, [124] — relato
  2. Vicicitatio: relato.