salutare - Victionarium (original) (raw)
Discretiva
| salutare dictio est in variis linguis: |
|---|
Proprietates grammaticales
[+/-]
| Forma | Persona | Tempus | Vox | Modus | Verbum |
|---|---|---|---|---|---|
| salūtāre | secunda singularis | praesens | passiva | imperativus | salūtō (salūtāre) |
| salūtāre | — | praesens | activa | infinitivus | salūtō |
| Forma | Modus flexurae | originis |
|---|---|---|
| salūtāre | casus vocativus singularis · genus masculinum | adiectivi salūtāris |
| salūtāre | casus nominativus singularis · genus neutrum | adiectivi salūtāris |
| salūtāre | casus accusativus singularis · genus neutrum | adiectivi salūtāris |
| salūtāre | casus vocativus singularis · genus neutrum | adiectivi salūtāris |
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
Syllabificatio phonetica: sa·lū·tā·re — morphologica: salut-are
Proprietates grammaticales
[+/-]
| Forma | Persona | Tempus | Vox | Modus | Verbum |
|---|---|---|---|---|---|
| salutare | — | praesens | activa | infinitivus | saluta substantiv. |
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
 |
API: /sa.luˈta.re/ |
|---|
Syllabificatio phonetica: sa·lu·ta·re — morphologica: salut-are
| C. Suetonius Tranquillusca. 70-150 | Apuleiusca. 125-170 | ||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| antiq. | class. | I | II | II | III | IV | V | VI | VII | VIII | IX | X | XI | XII | XIII | XIV | XV | XVI | XVII | XVIII | XIX | XX | XXI |
Latinitas postclassica
[+/-]
saec. II.
- Salvium Liberalem in defensione divitis rei ausum dicere: quid ad Caesarem, si Hipparchus sestertium milies habet? et ipse laudavit. Demetrium Cynicum in itinere obvium sibi post damnationem ac neque assurgere neque salutare se dignantem, oblatrantem etiam nescio quid, satis habuit canem appellare. —De vita Caesarum C. Suetoni Tranquilli [1][2]
saec. II. (ca. 170 p.C.n.)
- Nam et forma scitula et moribus ludicra et prorsus argutula est. Vesperi quoque cum somno concederes, et in cubiculum te deduxit comiter et blande lectulo collocavit et satis amanter cooperuit et osculato tuo capite quam invita discederet vultu prodidit, denique saepe retrorsa respiciens substitit. Quod bonum felix et faustum itaque, licet salutare non erit, Photis illa temptetur. —Metamorphoseon libri XI Apulei [3][2]