server - Victionarium (original) (raw)

Discretiva

server dictio est in variis linguis:

Proprietates grammaticales

[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
server prima singularis praesens passiva coniunctivus servō (servāre)

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: ser·ver — morphologica: serv-er

Latinitas postclassica

[+/-]

saec. V.

forte oculos per tecta levat: videt ecce volantem

atque salutantem puerum. sed nauta precatur

murmure sollicito: ‘numen, quod mundus adorat,

si caelum, si terra tui sunt, alme, triumphi

vel quidquid natura creat, si sanguinis expers

mortis et infaustae es et sunt tamen hostia flores

matris et insertae pendent per templa coronae

sanguine virginei tantum contenta pudoris:

eripe me his, invicte, malis. ego victima servor,

atque utinam server, iaceo feriendus in aris.’ —Carmina Blossii Aemilii Dracontii (-c.499)