solutus - Victionarium (original) (raw)

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: so·lū·tus — morphologica: solut-us

← Latine: solvō (solvere)

solūt|us, -a, -um (comp. solūtior; superl. solūtissimus; adverbium solūtē, solūtim) [1][2][3][4][5]

1. A vinculo expeditus, liber.[1]

A vinculo expeditus, liber

Discretiva

	solutus dictio est in variis linguis:

• Finnice: solutus

class.

• Quin etiam morbus ipse sive subito solutus est, deinde suppuratio exorta est, sive effuso pure permanet, non iniuste terret. —De Medicina Celsi [6][7]

saec. I.

• ceteras omnes singuli, et duces ipsi imperatoresque, militibus aut aliquando collegis dedere, decrevit in triumphis senatus cura belli solutus et populus otiosus, graminea numquam nisi in desperatione suprema contigit, nulli nisi ab universo exercitu servato decreta. —Naturalis historia Plinii [8][7]

Fontes

1. 1 2 Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. IV (R-S) / Tom. IV (T-Z), p. 415 — “SŎLŪTUS, a, um”
2. ↑ Freund, Wilhelm (1806-1894). Grand dictionnaire de la langue latine … (Editio Prima: Paris, 1883-1929) Tom. III, p. 283 — “sŏlūtus, a, um, Pa.”
3. ↑ Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (Hannover 1913/1918) — solūtus, a, um, PAdi. (v. solvo) (tom. 2, p. 2722)
4. ↑ Langenscheidt, Online-Wörterbuch (Lexicon Latinum et Germanicum) — solutus
5. ↑ Olivetti, Dizionario Latino (Lexicon Latinum et Italicum) — solutus
6. ↑ Aulus Cornelius Celsus, De Medicina - Libri Octo. (Teubner, Lipsiae MDCCCLIX). Liber septimus, III. [2] — solutus
7. 1 2 Vicicitatio: solutus.
8. ↑ Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber XXII, cap. 4, [7] — solutus