solvo - Victionarium (original) (raw)

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: sol·vō — morphologica: solv-o

solv|ō, -ere, -ī, solūtum

  1. Ligationem rumpere alicuius rei cum aliqua re.
  2. Pecuniam dare pro aliqua re.

­

Thema Vox activa
solv- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. solvō solvam solvēbam solverem solvam
II. sing. solvis solvās solve! solvēbās solverēs solvēs solvitō!
III. sing. solvit solvat solvēbat solveret solvet solvitō!
I. plur. solvimus solvāmus solvēbāmus solverēmus solvēmus
II. plur. solvitis solvātis solvite! solvēbātis solverētis solvētis solvitōte!
III. plur. solvunt solvant solvēbant solverent solvent solvuntō!
Thema Vox passiva
solv- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. solvor solvar solvēbar solverer solvar
II. sing. solveris solvāris solvere! solvēbāris solverēris solvēris solvitor!
III. sing. solvitur solvātur solvēbātur solverētur solvētur solvitor!
I. plur. solvimur solvāmur solvēbāmur solverēmur solvēmur
II. plur. solviminī solvāminī solviminī! solvēbāminī solverēminī solvēminī
III. plur. solvuntur solvantur solvēbantur solverentur solventur solvuntor!
Thema Vox activa
solv- Tempus perfectum plusquam perfectum futurum exactum
Persona indicativ. coniunct. indicativ. coniunct.
I. sing. solvī solverim solveram solvissem solverō
II. sing. solvistī solveris solverās solvissēs solveris
III. sing. solvit solverit solverat solvisset solverit
I. plur. solvimus solverimus solverāmus solvissēmus solverimus
II. plur. solvistis solveritis solverātis solvissētis solveritis
III. plur. solvērunt solverint solverant solvissent solverint
Modus infinitivus participium
Tempus praesens perfectum futurum praesens perfectum futurum
Voxactiva solvere solvisse solūtūrum,-am, -um esse solvēns solūtūrus,-a, -um­
Voxpassiva solvī solūtum,-am, -um esse solūtum īrī solūtus,-a, -um
Gerundium Gerundivum Supinum
solvendī solvendus, -a, -um solūtum solūtū
Ligationem rumpere dilatare ▼
Ligationem rumpere collabi ▲
Pecuniam dare dilatare ▼
Pecuniam dare collabi ▲

Discretiva

solvo dictio est in variis linguis:
Proprietates grammaticales

[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
solvo prima singularis praesens activa indicativus solvere
Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: sol·vo — morphologica: solv-o

Marcus Terentius Varro-116…-27 Publius Vergilius Maro-70…-19 P. Ovidius Naso-42…+18 Lucius Annaeus Seneca-3…+65
antiq. class. class. class. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

class. (ca. 37 a.C.n.)

class. (ca. 29-19 a.Ch.n.)

mille trahens varios adverso sole colores

devolat et supra caput astitit. «hunc ego Diti

sacrum iussa fero teque isto corpore solvo»:

sic ait et dextra crinem secat, omnis et una

dilapsus calor atque in ventos vita recessit. —Aeneidos libri XII P. Vergilii Maronis [3][2]

class. (post 1 a.C.n.)

et timet in vacuo sola cubare toro.

viderit Atrides: Helenen ego crimine solvo:

usa est humani commoditate viri. —Ars amatoria Ovidii Nasonis [4][2]

class.

adstas mearum; non ego hoc tantum scelus

ulla expiari credidi poena satis

umquam, nec ista morte contentus fui,

nec me redemi parte: membratim tibi

perire volui — debitum tandem exige.

nunc solvo poenas, tunc tibi inferias dedi. —Phoenissae Senecae [5][2]

Fontes

  1. Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named Varro
  2. 1 2 3 4 Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named q
  3. Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named Vergilius
  4. Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named Ovidius
  5. Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named Seneca