sumptus - Victionarium (original) (raw)

Appellatio pronuntiatusque

Syllabificatio phonetica: sūmp·tus — morphologica: sumpt-us

← Latine: sūmō (sūmere)

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Casu	Verbum
sūmptus	—	perfectum	passiva	participium	nominativo	sūmō (sūmere)

positivus singularis	positivus pluralis
cas.	masc.	fem.	neut.	cas.	masc.	fem.	neut.
nom.	sūmptus	sūmpta	sūmptum	nom.	sūmptī	sūmptae	sūmpta
gen.	sūmptī	sūmptae	sūmptī	gen.	sūmptōrum	sūmptārum	sūmptōrum
dat.	sūmptō	sūmptae	sūmptō	dat.	sūmptīs	sūmptīs	sūmptīs
acc.	sūmptum	sūmptam	sūmptum	acc.	sūmptōs	sūmptās	sūmpta
abl.	sūmptō	sūmptā	sūmptō	abl.	sūmptīs	sūmptīs	sūmptīs
voc.	sūmpte	sūmpta	sūmptum	voc.	sūmptī	sūmptae	sūmpta

Participium

Anglice: bought (en), purchased (en)	Germanice: gekauft (de), erstanden (de)

sūmpt|us, -ūs masc. [1]

Sumendi actus.
Res sumpta, quod impenditur et insumitur.

m.	sing.	plur.
nom.	sūmptus	sūmptūs	I
gen.	sūmptūs	sūmptuum	II
dat.	sūmptuī	sūmptibus	III
acc.	sūmptum	sūmptūs	IV
abl.	sūmptū	sūmptibus	VI
voc.	sūmptus	sūmptūs	V

sūmptiō

Sumendi actus

Anglice: sumption (en)	Germanice: Nehmen (de) n, Einnehmen (de) n

Quod impenditur et insumitur

Anglice: cost (en), expense (en)	Germanice: Kosten (de) n, pl, Aufwand (de) m

C. Nepos
antiq.	class.	I	II	III	IV	V	VI	VII	VIII	IX	X	XI	XII	XIII	XIV	XV	XVI	XVII	XVIII	XIX	XX	XXI

class.

Nec praeteribo ... non amplius quam terna milia peraeque in singulos menses ex ephemeride eum expensum sumptui ferre solitum. Cornelius Nepos, XXV, Atticus.

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
sūmptūs	casus genitivus singularis	substantivi sūmptus
sūmptūs	casus nominativus pluralis	substantivi sūmptus
sūmptūs	casus accusativus pluralis	substantivi sūmptus
sūmptūs	casus vocativus pluralis	substantivi sūmptus

Appellatio pronuntiatusque

Syllabificatio phonetica: sūmp·tūs — morphologica: sumpt-us

Fontes

↑ Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (Hannover 1913/1918) — sūmptus, ūs, m. (sumo) (tom. 2, p. 2926)