tectum - Victionarium (original) (raw)

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: tēc·tum — morphologica: tect-um

Latine: tegō, tegere

tēct|um, -ī neut.

  1. √ Id, quod tegit, tegmen, praecipuē domōrum.[1]
n. sing. plur.
nom. tēctum tēcta I
gen. tēctī tēctōrum II
dat. tēctō tēctīs III
acc. tēctum tēcta IV
abl. tēctō tēctīs VI
voc. tēctum tēcta V

Id quod tegit

Anglice: roof (en) Dacoromane: acoperiș (ro) n Esperantice: tegmento (eo) Germanice: Dach (de) n Hispanice: techo (es) m Lusitane: tecto (pt) m, telhado (pt) m, teto (pt) m Suecice: tak (sv) n

Discretiva

tectum dictio est in variis linguis:

Proprietates grammaticales

[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus­ Casu Verbum
tēctum supinum­ accusativo tegō (tegere)
Forma Modus flexurae originis
tēctum casus accusativus singularis · genus masculinum participii tēctus
tēctum casus nominativus singularis · genus neutrum participii tēctus
tēctum casus accusativus singularis · genus neutrum participii tēctus
tēctum casus vocativus singularis · genus neutrum participii tēctus

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: tēc·tum — morphologica: tect-um

Fontes

  1. Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. IV (R-S) / Tom. IV (T-Z), p. 673 — TECTUM, i, n.