vado - Victionarium (original) (raw)

Latine

Discretiva

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: va·dō — morphologica: vad-o

vad|ō, -āre, -āvī, -ātum [1] [2]

  1. Vadō traicere.[1]

­

Thema Vox activa
vad- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. vadō vadem vadābam vadārem vadābō
II. sing. vadās vadēs vadā! vadābās vadārēs vadābis vadātō!
III. sing. vadat vadet vadābat vadāret vadābit vadātō!
I. plur. vadāmus vadēmus vadābāmus vadārēmus vadābimus
II. plur. vadātis vadētis vadāte! vadābātis vadārētis vadābitis vadātōte!
III. plur. vadant vadent vadābant vadārent vadābunt vadantō!
Thema Vox passiva
vad- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. vador vader vadābar vadārer vadābor
II. sing. vadāris vadēris vadāre! vadābāris vadārēris vadāberis vadātor!
III. sing. vadātur vadētur vadābātur vadārētur vadābitur vadātor!
I. plur. vadāmur vadēmur vadābāmur vadārēmur vadābimur
II. plur. vadāminī vadēminī vadāminī! vadābāminī vadārēminī vadābiminī
III. plur. vadantur vadentur vadābantur vadārentur vadābuntur vadantor!
Thema Vox activa
vadāv- Tempus perfectum plusquam perfectum futurum exactum
Persona indicativ. coniunct. indicativ. coniunct.
I. sing. vadāvī vadāverim vadāveram vadāvissem vadāverō
II. sing. vadāvistī vadāveris vadāverās vadāvissēs vadāveris
III. sing. vadāvit vadāverit vadāverat vadāvisset vadāverit
I. plur. vadāvimus vadāverimus vadāverāmus vadāvissēmus vadāverimus
II. plur. vadāvistis vadāveritis vadāverātis vadāvissētis vadāveritis
III. plur. vadāvērunt vadāverint vadāverant vadāvissent vadāverint
Modus infinitivus participium
Tempus praesens perfectum futurum praesens perfectum futurum
Voxactiva vadāre vadāvisse vadātūrum,-am, -um esse vadāns vadātūrus,-a, -um­
Voxpassiva vadārī vadātum,-am, -um esse vadātum īrī vadātus,-a, -um
Gerundium Gerundivum Supinum
vadandī vadandus, -a, -um vadātum vadātū
Vado traicere dilatare ▼
Vado traicere collabi ▲

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: vā·dō — morphologica: vad-o

Verbum intransitivum

[+/-]

vād|ō, -ere, vāsī, vāsum [3] [4]

  1. √ Ambulare incipere, ire.
Thema Vox activa
vād- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. vādō vādam vādēbam vāderem vādam
II. sing. vādis vādās vāde! vādēbās vāderēs vādēs vāditō!
III. sing. vādit vādat vādēbat vāderet vādet vāditō!
I. plur. vādimus vādāmus vādēbāmus vāderēmus vādēmus
II. plur. vāditis vādātis vādite! vādēbātis vāderētis vādētis vāditōte!
III. plur. vādunt vādant vādēbant vāderent vādent vāduntō!
Thema Vox activa
vās- Tempus perfectum plusquam perfectum futurum exactum
Persona indicativ. coniunct. indicativ. coniunct.
I. sing. vāsī vāserim vāseram vāsissem vāserō
II. sing. vāsistī vāseris vāserās vāsissēs vāseris
III. sing. vāsit vāserit vāserat vāsisset vāserit
I. plur. vāsimus vāserimus vāserāmus vāsissēmus vāserimus
II. plur. vāsistis vāseritis vāserātis vāsissētis vāseritis
III. plur. vāsērunt vāserint vāserant vāsissent vāserint
Modus infinitivus participium
Tempus praesens perfectum futurum praesens perfectum futurum
Voxactiva vādere vāsisse vāsūrum,-am, -um esse vādēns vāsūrus,-a, -um
Gerundium Gerundivum Supinum
vādendī vādendus, -a, -um vāsum vāsū
Ambulare incipere, ire dilatare ▼
Ambulare incipere, ire collabi ▲

Discretiva

vado dictio est in variis linguis:

Formae affines

Proprietates grammaticales

[+/-]

Forma Modus flexurae originis
vadō casus dativus singularis · genus masculinum adiectivi vadus
vadō casus ablativus singularis · genus masculinum adiectivi vadus
vadō casus dativus singularis · genus neutrum adiectivi vadus
vadō casus ablativus singularis · genus neutrum adiectivi vadus
vadō casus dativus singularis substantivi vadum
vadō casus ablativus singularis substantivi vadum
Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: va·dō — morphologica: vad-o

Loci

C. Plinius Secundus23–79 Apuleiusca. 125-170
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

saec. I. (ca. 78 p.C.n.)

Latinitas postclassica

[+/-]

saec. II. (ca. 170 p.C.n.)

Vide etiam**:** → vado (Vicicitatio)

Fontes

  1. 1 2 Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. IV (R-S) / Tom. IV (T-Z), p. 902 — “VĂDO, as, are, a. 1. (vadum) vado trajicio”
  2. Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (Hannover 1913/1918) — 1. vado, āre (vadum), waten, durchwaten (tom. 2, p. 3348)
  3. Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. IV (R-S) / Tom. IV (T-Z), p. 902 — “VĀDO, vādis, vāsi, vāsum, vādere, n. 3.”
  4. Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (Hannover 1913/1918) — 2. vādo, ere (vgl. ahd. watan, waten) (tom. 2, p. 3348)
  5. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber XXXVI, cap. 9, [52] — vado
  6. Apuleius - Metamorphoseon libri XI. (Bibliotheca Augustana): Liber II. Capitulum VII. Versus 1 — vado