victor - Victionarium (original) (raw)

Latine

[+/-]

Notatio

[+/-]

← vinco

Nomen substantivum

[+/-]

vict|ŏr, -ōris masc.

  1. Qui vincit (e. g. bello).

Declinatio

[+/-]

sing. plur.
nom. victŏr victōrēs I
gen. victōris victōrum II
dat. victōrī victōribus III
acc. victōrem victōrēs IV
abl. victōre victōribus VI
voc. victŏr victōrēs V

Dictiones derivatae

[+/-]

Translationes

[+/-]

Anglice

(qui vincit) winner ☞en, victor ☞en

Francogallice

(qui vincit) vainqueur masc. ☞fr

Germanice

(qui vincit) Sieger masc. ☞de

Hispanice

(qui vincit) vencedor masc. ☞es

Formae affines

[+/-]

victor etiam dictio est in aliis linguis: