vincio - Victionarium (original) (raw)

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: vin·ci·ō — morphologica: vinc-io

vinc|iō, -īre, vinxī, vinctum,[1] etiam vīnxī, vīnctum.[2]

  1. √ Ligare, constringere.

­

Thema Vox activa
vinc- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. vinciō vinciam vinciēbam vincīrem vinciam
II. sing. vincīs vinciās vincī! vinciēbās vincīrēs vinciēs vincītō!
III. sing. vincit vinciat vinciēbat vincīret vinciet vincītō!
I. plur. vincīmus vinciāmus vinciēbāmus vincīrēmus vinciēmus
II. plur. vincītis vinciātis vincīte! vinciēbātis vincīrētis vinciētis vincītōte!
III. plur. vinciunt vinciant vinciēbant vincīrent vincient vinciuntō!
Thema Vox passiva
vinc- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. vincior vinciar vinciēbar vincīrer vinciar
II. sing. vincīris vinciāris vincīre! vinciēbāris vincīrēris vinciēris vincītor!
III. sing. vincītur vinciātur vinciēbātur vincīrētur vinciētur vincītor!
I. plur. vincīmur vinciāmur vinciēbāmur vincīrēmur vinciēmur
II. plur. vincīminī vinciāminī vincīminī! vinciēbāminī vincīrēminī vinciēminī —
III. plur. vinciuntur vinciantur vinciēbantur vincīrentur vincientur vinciuntor!
Thema Vox activa
vinx- Tempus perfectum plusquam perfectum futurum exactum
Persona indicativ. coniunct. indicativ. coniunct.
I. sing. vinxī vinxerim vinxeram vinxissem vinxerō
II. sing. vinxistī vinxeris vinxerās vinxissēs vinxeris
III. sing. vinxit vinxerit vinxerat vinxisset vinxerit
I. plur. vinximus vinxerimus vinxerāmus vinxissēmus vinxerimus
II. plur. vinxistis vinxeritis vinxerātis vinxissētis vinxeritis
III. plur. vinxērunt vinxerint vinxerant vinxissent vinxerint
Modus infinitivus participium
Tempus praesens perfectum futurum praesens perfectum futurum
Voxactiva vincīre vinxisse vinctūrum,-am, -um esse vinciēns vinctūrus,-a, -um­
Voxpassiva vincīrī vinctum,-am, -um esse vinctum īrī vinctus,-a, -um
Gerundium Gerundivum Supinum
vinciendī vinciendus, -a, -um vinctum vinctū

Fontes

  1. ↑ Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. IV (R-S) / Tom. IV (T-Z), p. 994 — “VINCĬO, vincis, vinxi, vinctum, vincire, a. 4.”
  2. ↑ Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (Hannover 1913/1918) — vincio, vīnxī, vīnctum, īre (tom. 2, p. 3492)