elf - Wiktionary (original) (raw)

elf m /æ̀l̥f/

1. e mythisch waeze det meis euver baovenetuurlike krachte besjik

Aafbraeking

• elf

Net get anges gesjreve

• èllef

Aafleijinge

• elvin
• elveberg, elvebrik, elvekeuning, elvekeuningin, elveklökske, elvespegel, elvestam

Verwantje wäörd

• alvermenke
• dwerg, fee, geis, heks, ingel, kebouter, maar, oger, ruues, smörf, trol

• Frans: elfe m
• Ieslandjs: huldumaður(is:) m, álfur(is:) m
• Ingels: elf
• Nederlandjs: elf(nl:) g
• Spaans: elfo(es:) m
• Zweeds: alv g

elf /ɛlf/

1. èllef

elf g /ɛlf/

1. èllef

elf g /ɛlf/

1. elf