tua - Wikikamus (original) (raw)

tua (ejaan Jawi توا, sebanding lebih tua, superlatif paling tua)

1. Memiliki usia yang lama; telah hidup atau wujud dalam tempoh yang lama.
2. Telah berkembang secara secukupnya bagi buah agar sesuai dimakan; masak.

Daripada tuha, daripada bahasa Melayik Purba *tuha, daripada bahasa Melayu-Chamik Purba *tuha, daripada bahasa Melayu-Sumbawa Purba *tuha, daripada bahasa Melayu-Polinesia Purba *(ma-)tuqah, daripada bahasa Austronesia Purba *(ma-)tuqaS.

• Kamus Dewan: tua

• AFA(kekunci): /tua/

• Rima: -ua, -a

• (Johor-Riau) AFA(kekunci): [tuə], [tʷə]

• "tua" di Pusat Rujukan Persuratan Melayu.

tua

1. kita

tua

1. Memiliki usia yang lama; telah hidup atau wujud dalam tempoh yang lama.
2. Telah berkembang secara secukupnya bagi buah agar sesuai dimakan; masak.

Daripada Melayu tua, daripada tuha, daripada bahasa Melayik Purba *tuha, daripada bahasa Melayu-Chamik Purba *tuha, daripada bahasa Melayu-Sumbawa Purba *tuha, daripada bahasa Melayu-Polinesia Purba *(ma-)tuqah, daripada bahasa Austronesia Purba *(ma-)tuqaS.

• Penyempangan: tua

• AFA(kekunci): /tu.a/

• “tua” dalam Kamus Besar Bahasa Indonesia (KBBI) Daring, Jakarta: Badan Pengembangan dan Pembinaan Bahasa, Kementerian Pendidikan dan Kebudayaan Republik Indonesia, 2016.