persoon - WikiWoordenboek (original) (raw)

Nederlands

via Middelnederlands persone van Latijn persona
- [1] in de betekenis van ‘individu’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1265 [1]
- [2] in de betekenis van ‘klasse van de persoonlijke voornaamwoorden, als grammaticale term’ aangetroffen vanaf 1576 [1]

enkelvoud	meervoud
naamwoord	persoon	personen
verkleinwoord	persoontje	persoontjes

de persoon m

menselijk individu
▸ Maar heb jij je nooit afgevraagd waar jij mee bezig bent? Hoe nuttig het is om vijf, zes keer per jaar dezelfde persoon van straat te moeten plukken? Om dezelfde voordeur steeds weer te moeten openbreken? Jij voelt je de redder van de mensheid.[2]
▸ Het creëren van een slaapplek voor zeven personen viel nog niet mee.[3]
▸ 'Zonder jou ben ik mijn beste vriendin kwijt en de meest grappige, irritante, getalenteerde, en ja, ook de meest liefdevolle persoon uit mijn leven.[2]
(grammatica) een van de drie klassen van de persoonlijke voornaamwoorden, wordt ook gebruikt in relatie tot de vervoeging van een werkwoord die hierop gebaseerd is, namelijk de eerste, tweede en derde personen
(juridisch) menselijk wezen, onderneming of instelling met rechten en plichten die door de wet erkend worden, namelijk de natuurlijke persoon en de rechtspersoon
personage, figuur

de persoon in kwestie

Het woord persoon staat in de Woordenlijst Nederlandse Taal van de Nederlandse Taalunie.
In onderzoek uit 2013 van het Centrum voor Leesonderzoek werd "persoon" herkend door:

100 %	van de Nederlanders;
100 %	van de Vlamingen.[4]

enkelvoud	meervoud
naamwoord	persoon	personen
verkleinwoord

persoon

enkelvoud	meervoud
naamwoord	persoon	personen
verkleinwoord

persoon