ablaut - WikiWoordenboek (original) (raw)

Nederlands

Uitspraak

• Geluid: ablaut (hulp, bestand)
• IPA: / ˈɑblɑut / (2 lettergrepen)
  • (Noord-Nederland): /ˈɑp.lʌut/
  • (Vlaanderen, Brabant): /ˈɑp.lɔut/
  • (Limburg): /ˈɑb.laut/

Woordafbreking

• ab·laut

Woordherkomst en -opbouw

• In de betekenis van ‘regelmatige, grammaticaal bepaalde klinkerwisseling’ voor het eerst aangetroffen in 1846 [1]
• Leenwoord uit Duits Ablaut, gevormd uit het voorzetsel ab- ‘van ... af’ en Laut ‘klank’.[2]

Zelfstandig naamwoord

de ablaut m

1. (taalkunde) de op het Indo-Europees teruggaande regelmatige afwisseling van bepaalde wortelklinkers in etymologisch verwante woorden en woorddelen, die niet door de klankomgeving wordt bepaald
   • De Nederlandse sterke werkwoorden vertonen klinkerafwisselingen die teruggaan op de Indo-Europese ablaut.

Synoniemen

• apofonie

Afgeleide begrippen

• ablautreeks, ablautsformatie, ablautsrij, ablautstrap, ablautsverhouding, ablautsvorm, ablautswisseling

Verwante begrippen

• umlaut

Vertalingen

1. regelmatige, grammaticaal bepaalde klinkerwisseling

Gangbaarheid

• Het woord ablaut staat in de Woordenlijst Nederlandse Taal van de Nederlandse Taalunie.
• In onderzoek uit 2013 van het Centrum voor Leesonderzoek werd "ablaut" herkend door:

Meer informatie

• Zie Wikipedia voor meer informatie.

Verwijzingen

1. ↑ "ablaut" in: Sijs, Nicoline van der, Chronologisch woordenboek. De ouderdom en herkomst van onze woorden en betekenissen, 2e druk, Amsterdam / Antwerpen: Veen, 2002; op website dbnl.org; ISBN 90 204 2045 3
2. ↑ ablaut op website: Etymologiebank.nl
3. ↑ Door archive.org gearchiveerde versie van 21 oktober 2019 “Word Prevalence Values” op ugent.be

Slowaaks

Zelfstandig naamwoord

ablaut m

1. (taalkunde) ablaut; de op het Indo-Europees teruggaande regelmatige afwisseling van bepaalde wortelklinkers in etymologisch verwante woorden en woorddelen, die niet door de klankomgeving wordt bepaald

Synoniemen

• stupňovanie samohlások

Meer informatie

• Zie Wikipedia voor meer informatie.

Tsjechisch

Uitspraak

• IPA: /ablaʊ̯̯t/

Woordafbreking

• ab·laut

Woordherkomst en -opbouw

• Afgeleid van het Duitse zelfstandig naamwoord Ablaut

Zelfstandig naamwoord

ablaut monbezield

1. (taalkunde) ablaut; de op het Indo-Europees teruggaande regelmatige afwisseling van bepaalde wortelklinkers in etymologisch verwante woorden en woorddelen, die niet door de klankomgeving wordt bepaald

Verbuiging

| | enkelvoud | meervoud | | | ---------------------------------------------------------------------------- | ------------------------------------------------------------------------------------------------------- | ---------------------------------------------------------------------------------------------------------- | | nominatief | ablaut | ablauty | | genitief | ablautu | ablautů | | datief | ablautu | ablautům | | accusatief | ablaut | ablauty | | vocatief | ablaute | ablauty | | locatief | ablautu | ablautech | | instrumentalis | ablautem | ablauty |

Synoniemen

• střída v

Afgeleide begrippen

• ablautovat imperfectief / perfectief
• ablautový

Meer informatie

• Zie Wikipedia voor meer informatie.

Verwijzingen

• Internetová jazyková příručka - Ústav pro jazyk český AV ČR (Tsjechisch)
• Slovník spisovného jazyka českého - Ústav pro jazyk český AV ČR (Tsjechisch)
• Příruční slovník jazyka českého - Ústav pro jazyk český AV ČR (Tsjechisch)
• Česko-německý slovník Fr. Št. Kotta - Ústav pro jazyk český AV ČR (Tsjechisch)