bewijs - WikiWoordenboek (original) (raw)

Nederlands

enkelvoud	meervoud
naamwoord	bewijs	bewijzen
verkleinwoord	bewijsje	bewijsjes

het bewijs o

datgene wat de juistheid van een bewering onweerlegbaar vast (kan) leggen
- Het wiskundige bewijs dat er oneindig veel priemgetallen bestaan is onweerlegbaar.
  ▸ Zij is het levende bewijs dat blondjes ook verdraaide slim kunnen zijn.[3]
  ▸ Het gerechtshof in Amsterdam heeft Keith Bakker woensdag in hoger beroep veroordeeld tot achttien maanden cel voor het verkrachten van een minderjarig meisje. Het OM eiste eind juni zes jaar cel en tbs met dwangverpleging, maar de straf viel fors lager uit. Volgens het hof is bewijs voor dwang in de relatie niet gevonden.[4]
  ▸ Giorgos strijkt over mijn wang, het definitieve bewijs dat oma en de Griek verliefd zijn.[5]
schriftelijk blijk van iets, bewijsstuk
- De kassabon dient als bewijs dat je iets betaald hebt.

1. datgene wat de juistheid van een bewering onweerlegbaar vast (kan) leggen

iets met bewijzen staven

vervoeging van
bewijzen

bewijs

eerste persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van bewijzen
- Ik bewijs.
gebiedende wijs van bewijzen
- Bewijs!
(bij inversie) tweede persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van bewijzen
- Bewijs je?

Het woord bewijs staat in de Woordenlijst Nederlandse Taal van de Nederlandse Taalunie.
In onderzoek uit 2013 van het Centrum voor Leesonderzoek werd "bewijs" herkend door:

99 %	van de Nederlanders;
100 %	van de Vlamingen.[6]