blaffen - WikiWoordenboek (original) (raw)

1. Blaffen: geluid maken dat kenmerkend is voor een hond

Nederlands

Uitspraak

• Geluid: blaffen (hulp, bestand)
• IPA: / ˈblɑfə(n) / (2 lettergrepen)

Woordafbreking

• blaf·fen

Woordherkomst en -opbouw

• In de betekenis van ‘het natuurlijke (en vaak zeer irritante) geluid dat honden maken’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1350 [1]

Werkwoord

blaffen

1. inergatief (dierengeluid) geluid maken dat kenmerkend is voor een hond
   • Die hond blaft al de hele dag.
2. inergatief, (figuurlijk), (informeel) redeloos praten of schreeuwen
   • Wat sta je te blaffen?

Synoniemen

• [2] snauwen, tieren

Hyponiemen

• [2] aanblaffen, afblaffen, overblaffen, toeblaffen

Afgeleide begrippen

• [1] blaffer, blafhoest, geblaf
• [2] afblaffen

Uitdrukkingen en gezegden

• Blaffende honden bijten niet

Gezegd van mensen die flink tekeergaan maar niet zo gauw kwaad doen

Vertalingen

1. geluid maken dat kenmerkend is voor een hond

Gangbaarheid

• Het woord blaffen staat in de Woordenlijst Nederlandse Taal van de Nederlandse Taalunie.
• In onderzoek uit 2013 van het Centrum voor Leesonderzoek werd "blaffen" herkend door:

Verwijzingen

1. ↑ "blaffen" in: Sijs, Nicoline van der, Chronologisch woordenboek. De ouderdom en herkomst van onze woorden en betekenissen, 2e druk, Amsterdam / Antwerpen: Veen, 2002; op website dbnl.org; ISBN 90 204 2045 3
2. ↑ Door archive.org gearchiveerde versie van 21 oktober 2019 “Word Prevalence Values” op ugent.be

Noors

Uitspraak

• Geluid: blaffen Bestand bestaat nog niet. Aanmaken?
• IPA: / blɑfən /

Woordafbreking

• blaf·fen

Zelfstandig naamwoord

blaffen

1. nominatief bepaald mannelijk enkelvoud van blaff