dijn - WikiWoordenboek (original) (raw)
Nederlands
| | enkelvoud | meervoud | | | | | -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- | ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ | ----------------------------------------------- | ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ | ----------------------------------------------- | | bijvoeglijk | zelfstandig | bijvoeglijk | zelfstandig | | | 1e persoon | mijnm'n | mijne | ons, onze | onze | | 2e persoon_(informeel)_ | jouwje | jouwe | jullieje | - | | 2e persoon_(formeel)_ (regionaal) | uw | uwe | uw | uwe | | 3e persoon_(mannelijk)_ | zijnz'n | zijne | hun | hunne | | 3e persoon_(vrouwelijk)_ | haard'r, 'r | hare | | | | 3e persoon_(onzijdig)_ | zijnz'n(ervan) | zijne | | | | 3e persoon_(genderneutraal)_ | hun | hunne | | | | Boven: benadrukte vorm. Onder: onbenadrukte vorm | | | | |
Uitspraak
Woordafbreking
- dijn
Woordherkomst en -opbouw
- erfwoord via Middelnederlands dijn van Oudnederlands thin, de genitief van thi "jij", als bezittelijk voornaamwoord aangetroffen vanaf de 10e eeuw [1] [2].
- In het Limburgs bestaat het verwante woord dien, dat hier vooral behoort tot de informele spreektaal. Zie ook het Duitse dein.
Bezittelijk voornaamwoord
dijn
Opmerkingen
- Wordt gebruikt in onderstaande uitdrukking.
Verwante begrippen
Uitdrukkingen en gezegden
- [1] het verschil tussen mijn en dijn niet kennen
bezit van een ander gebruiken alsof het van jou is (letterlijk: van mijn en van dijn, het mijne en het jouwe)
Anagrammen
Gangbaarheid
- Het woord 'dijn' staat niet in de Woordenlijst Nederlandse Taal van de Taalunie.