irriteren - WikiWoordenboek (original) (raw)

Nederlands

naamwoord van handeling
zelfstandig	bijvoeglijk
irriteren	irriterend
irritatie	geïrriteerd

Uitspraak

Geluid: irriteren (hulp, bestand)
IPA: / ˌɪriˈterə(n) / (4 lettergrepen)

Woordafbreking

ir·ri·te·ren

Woordherkomst en -opbouw

Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘prikkelen’ voor het eerst aangetroffen in 1553 [1]
afgeleid van het Franse irriter (met het achtervoegsel -eren) [2]

stamtijd
onbepaalde wijs	verleden tijd	voltooid deelwoord
irriteren	irriteerde	geïrriteerd
zwak -d	volledig

Werkwoord

irriteren

overgankelijk op onaangename wijze prikkelen
- Hij raakte geïrriteerd door het onophoudelijke geklaag van zijn studenten.

Afgeleide begrippen

irritatie

Vertalingen

1. op onaangename wijze prikkelen

Duits: irritieren (de), reizen (de) Engels: irritate (en)	Frans: irriter (fr) Spaans: irritar (es), amohinar (es)

Gangbaarheid

Het woord irriteren staat in de Woordenlijst Nederlandse Taal van de Nederlandse Taalunie.
In onderzoek uit 2013 van het Centrum voor Leesonderzoek werd "irriteren" herkend door:

100 %	van de Nederlanders;
99 %	van de Vlamingen.[3]

Verwijzingen