trionfe — Wikiccionari (original) (raw)

Un article de Wikiccionari.

Occitan

Del latin triumphus

/tɾiˈuɱfe/, /tɾiˈuɱfe/, procençau /tʀiˈũⁿfe/, /tʀiˈũⁿfe/França (Bearn) : escotar « tronfe »

tri|on|fe

trionfe masculin

(Antiquitat) Pels Romans, onor balhat a de generals d’armada après de grandas victòrias, e se realizava per una intrada pomposa e solemna dins Roma.
(figurat) Acuèlh amb grandas mòstras de jòia, d'estrambòrd, d’entosiasme, etc.
(corrent) Victòria, grand succès militar.
(corrent) Succès manifèst que s'obten dins las letras, las arts ; e mai generalament tota mòstra d'avantatge que s'obten sus qualqu’un.
(per extension) Causa en que qualqu’un fa grand succès.
(per extension) Victòria qu’una causa preval sur una autra.

alemand: Triumph (de) anglés: triumph (en) basc: garai (eu) catalan: triomf (ca)	espanhòl: triunfo (es) francés: triomphe (fr) italian: trionfo (it) portugués: triunfo (pt)

trionfe masculin