Ratel (original) (raw)
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Ratel
| Mellivora | |
|---|---|
| Storr, 1780[1] | |
 Przedstawiciel rodzaju – ratel miodożerny (M. capensis) |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | żyworodne |
| Rząd | drapieżne |
| Podrząd | psokształtne |
| Infrarząd | Arctoidea |
| Nadrodzina | łasicokształtne |
| Rodzina | łasicowate |
| Podrodzina | Mellivorinae |
| Rodzaj | ratel |
| Typ nomenklatoryczny | |
| Viverra ratel Sparrman, 1777 (= Viverra capensis von Schreber, 1776) | |
| Synonimy | |
| Ratellus J.E. Gray, 1827[2] Ratelus[a]: E.T. Bennett, 1830[3] Rattelus[a]: Swainson, 1835[4] Ursitaxus Hodgson, 1835[5] Ursotaxus[b]: Blyth, 1840[6] Melitoryx[c] Gloger, 1841[7] Lipotus Sundevall, 1843[8] Melivora[d]: J.E. Gray, 1847[9] | |
| Gatunki | |
| 4 gatunki (w tym 3 wymarłe) – zobacz opis w tekście | |
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
Ratel[10] (Mellivora) – rodzaj ssaków z podrodziny Mellivorinae w obrębie rodziny łasicowatych (Mustelidae).
Rodzaj obejmuje jeden żyjący współcześnie gatunek występujący w Afryce i Azji[11][12][13].
Długość ciała (bez ogona) samic 81,2–96 cm, samców 73,3–95 cm, długość ogona samic 15,2–22,5 cm, samców 14,3–23 cm; masa ciała samic 6,2–13,6 kg, samców 7,7–10,5 kg[12][14].
Rodzaj zdefiniował w 1780 roku niemiecki lekarz, chemik i przyrodnik Gottlieb Conrad Christian Storr w publikacji swojego autorstwa poświęconej systematyce ssaków[1]. Storr w oryginalnym opis nie wymienił żadnego gatunku; w ramach późniejszego oznaczenia w 1900 roku brytyjski zoolog William Lutley Sclater na typ nomenklatoryczny wyznaczył ratela miodożernego (M. capensis)[15].
- Mellivora (Melivora): łac. mel, mellis ‘miód’, od gr. μελι meli, μελιτος melitos ‘miód’; -vorus „jedzący”, od vorare ‘pożerać’[16].
- Ratellus (Ratelus, Rattelus): afrykanerska nazwa ratel dla ratela o nieznanym pochodzeniu[17]. Gatunek typowy: Gray wymienił cztery gatunki – Gulo orientalis Horsfield, 1821, Viverra ratel Sparrman, 1777 (= Viverra capensis von Schreber, 1776), Gulo larvatus C.H. Smith, 1825 i Gulo ferrugineus J.E. Gray, 1827 (= Mustela pennanti Erxleben, 1777) – z których gatunkiem typowym jest Viverra capensis von Schreber, 1776.
- Ursitaxus (Ursotaxus): zbitka wyrazowa nazw rodzajów: Ursus Linnaeus, 1758 (niedźwiedź) oraz Taxus É. Geoffroy Saint-Hilaire & F. Cuvier, 1795 (borsuk)[18]. Gatunek typowy (oznaczenie monotypowe): Ursitaxus inaurita[e] Hodgson, 1835.
- Melitoryx: gr. μελι meli, μελιτος melitos ‘miód’; ορυξ orux, ορυγος orugos ‘motyka, narzędzie do kopania’[16].
- Lipotus: gr. λιπο- lipo- ‘bez, poza’, od λειπω leipō ‘pozostawić, opuścić’; ους ous, ωτος ōtos ‘ucho’[19]. Gatunek typowy (oznaczenie monotypowe): Ursus mellivorus G. Cuvier, 1798 (Viverra capensis Schreber, 1776).
Do rodzaju należy jeden występujący współcześnie gatunek[20][14][11][10]:
- Mellivora capensis (von Schreber, 1776) – ratel miodożerny
Opisano również gatunki wymarłe[21]:
- Mellivora benfieldi Hendey, 1978[22] (Afryka; miocen–pliocen)
- Mellivora carolae Michel, 1988[23] (Afryka; plejstocen)
- Mellivora sivalensis (Falconer, 1868)[24] (Azja; plejstocen)
↑ a b Niepoprawna późniejsza pisownia Ratellus J.E. Gray, 1827.
↑ Niepoprawna późniejsza pisownia Ursitaxus Hodgson, 1835.
↑ Nowa nazwa dla Mellivora Storr, 1780.
↑ Niepoprawna późniejsza pisownia Mellivora Storr, 1780.
↑ Podgatunek M. capensis.
↑ a b G.C.Ch. Storr: Prodromus Methodi Mammalium. Tubynga: Litteris Reissianis, 1780, s. 34. (łac.).
↑ J. E. Gray: Species of Mammalia. W: F. Cuvier & E. Griffith: The animal kingdom: arranged in conformity with its organization. Cz. 5: Mammalia. London: Printed for G.B. Whittaker, 1827, s. 118. (ang.).
↑ E.T. Bennett: The gardens and menagerie of the Zoological Society delineated : published with the sanction of the Council, under the superintendence of the secretary and vice-secretary of the Society. Cz. 1: Quadrupeds. London: Printed by Maurice, Clark and Co., for the proprietors, published by Thomas Tegg and N. Hailes, 1830, s. 13. (ang.).
↑ W. Swainson: On the natural history and classification of quadrupeds. London: Printed for Longman, Rees, Orme, Brown, Green, & Longman, and John Taylor, 1835, s. 158. (ang.).
↑ B.H. Hodgson. Illustrations of Nipalese Zoology, prepared for publication. „The Journal of the Asiatic Society of Bengal”. 4, s. 522, 1835. (ang.).
↑ E. Blyth: Cuvier’s Animal kingdom: arranged according to its organization, forming the basis for a natural history of animals, and an introduction to comparative anatomy: illustrated by three hundred engravings on wood. London: W.S. Orr and Co., 1840, s. 86. (ang.).
↑ C.W.L. Gloger: Gemeinnütziges Hand- und Hilfsbuch der Naturgeschichte. Für gebildete Leser aller Stände, besonders für die reifere Jugend und ihre Lehrer. Breslau: A. Schulz, 1842, s. xxix, 57. (niem.).
↑ C.J. Sundevall. Om Professor J. Hedenborgs insamlingar af Däggdjur i Nordöstra Africa och Arabien. „Kungl. Svenska vetenskapsakademiens handlingar”. För år 1842, s. 211, 1843. (szw. • łac.).
↑ J.E. Gray: Catalogue of the specimens and drawings of mammalia and birds of Nepal and Thibet. London: The Trustees, 1946, s. 13. (ang.).
↑ a b Nazwy zwyczajowe za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 158. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).
↑ a b C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 2: Eulipotyphla to Carnivora. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 450. ISBN 978-84-16728-35-0. (ang.).
↑ a b S. Larivière & A.P. Jennings: Family Mustelidae (Weasels and relatives). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier (redaktorzy): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 1: Carnivores. Barcelona: Lynx Edicions, 2009, s. 621. ISBN 978-84-96553-49-1. (ang.).
↑ D.E. Wilson & D.M. Reeder (redaktorzy): Genus Mellivora. [w:] Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2021-05-23].
↑ a b Class Mammalia. W: Lynx Nature Books: All the Mammals of the World. Barcelona: Lynx Edicions, 2023, s. 683. ISBN 978-84-16728-66-4. (ang.).
↑ W. L. Sclater: The mammals of South Africa. Cz. 1: Primates,Carnivora and Ungulata. London: R.H. Porter, 1900, s. 109. (ang.).
↑ a b Palmer 1904 ↓, s. 408.
↑ Palmer 1904 ↓, s. 601.
↑ Palmer 1904 ↓, s. 703.
↑ Palmer 1904 ↓, s. 378.
↑ N. Upham, C. Burgin, J. Widness, M. Becker, C. Parker, S. Liphardt, I. Rochon & D. Huckaby: Treeview of Mammalian Taxonomy Hierarchy. [w:] ASM Mammal Diversity Database (Version 1.11) [on-line]. American Society of Mammalogists. [dostęp 2023-12-20]. (ang.).
↑ J.S.J.S. Zijlstra J.S.J.S., Mellivora Storr, 1780, Hesperomys project (Version 23.8.1), DOI: 10.5281/zenodo.7654755 [dostęp 2023-12-20] (ang.).
↑ Q.B. Hendey. Late Tertiary Mustelidae (Mammalia, Carnivora) from Langebaanweg, South Africa. „Annals of the South African Museum”. 76 (10), s. 343, 1978. (ang.).
↑ P. Michel. Un nouveau Mellivorinae (Carnivora, Mustelidae) du Pléistocène de Bouknadel (région de Rabat-Maroc) = Mellivora carolae n. sp. „Comptes rendus de l’Académie des sciences”. Série II: Mécanique-physique, Chimie, Sciences de l’univers, Sciences de la Terre. 306, s. 935, 1988. (fr.).
↑ H. Falconer: A description of the Plates in the ‘Fauna Antiqua Sivalensia’. W: H. Falconer & Ch. Murchison (red.): Palaeontological memoirs and notes of H. Falconer, with a biographical sketch of the author. Cz. 1: Fauna Antiqua Sivalensis. London: Robert Hardwicke, 1868, s. 553. (ang.).
T.S. Palmer. Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. „North American Fauna”. 23, s. 1–984, 1904. (ang.).