charakter – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

wymowa:

ⓘ, IPA: [xaˈraktɛr], AS: [χarakter]

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) psych. zespół cech psychicznych danej osoby

(1.2) zespół cech psychicznych kogoś, kto odznacza się silną wolą, nieustępliwością i zdecydowaniem[1]

(1.3) zespół cech wyróżniających dany przedmiot lub zjawisko od innych tego samego rodzaju

odmiana:

(1.1-2)

(1.3)

przykłady:

(1.1) Maria ma okropny charakter, trudno z nią mieszkać.

(1.2) Miał charakter i hart, świetną pamięć, talent, gruntowną znajomość świata roślinnego, wyniesioną z czasów, gdy mógł chodzić i patrzeć[2].

(1.3) Moja działalność ma charakter czysto społeczny.

(1.3) Odmowa wykonania polecenia przełożonego o odsunięciu lub niedopuszczeniu do pełnienia służby pociąga za sobą odpowiedzialność dyscyplinarną, wyjątkami są tu przypadki podyktowane charakterem służby lub względami bezpieczeństwa[3].

składnia:

kolokacje:

(1.1) cechy / rysy charakteru

(1.2) człowiek z charakterem • człowiek bez charakteru • szkoła charakteru • łamanie charakteru • pokazać charakter

(1.3) charakter pisma

synonimy:

(1.1) natura, temperament, usposobienie

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

(1.1) osobowość

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. charakteryzacja ż, charakterystyka ż, charakteryzowanie n, charakteryzator mos, charakteryzatorka ż, charakternik mos

zdrobn. charakterek m

zgrub. charakterzysko n

czas. charakteryzować ndk., scharakteryzować dk.

przym. charakterny, charakterowy, charakterystyczny

przysł. charakterystycznie

związki frazeologiczne:

czarny charakter

etymologia:

łac. character < gr. χαρακτήρ (charaktḗr)[4]

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) character, personality
• arabski: (1.1) خلق
• białoruski: (1.1) характар m; (1.2) характар m; (1.3) характар m
• bułgarski: (1.1) характер m; (1.2) характер m; (1.3) характер m, естество n
• duński: (1.1) karakter w; (1.3) personlighed w, karakter w
• esperanto: (1.1) karaktero; (1.3) karaktero
• francuski: (1.1) caractère m
• hiszpański: (1.1) carácter m
• islandzki: (1.1) persónuleiki m, skapgerð ż
• jidysz: (1.1) טבֿע ż (tewe), כאַראַקטער m (charakter); (1.3) כאַראַקטער m (charakter)
• kataloński: (1.1) caràcter m
• łaciński: (1.1) character
• niderlandzki: (1.1) karakter n
• niemiecki: (1.1) Charakter m; (1.3) Charakter m
• nowogrecki: (1.1) χαρακτήρας m; (1.3) χαρακτήρας m
• ormiański: բնույթ (do weryfikacji)
• polski język migowy:
• rosyjski: (1.1) характер m, природа ż; (1.2) характер m; (1.3) характер m
• słowacki: (1.1) charakter m; (1.3) charakter m
• suahili: (1.1) isimu
• szwedzki: (1.1) karaktär w; (1.3) karaktär w
• ukraiński: (1.1) характер m; (1.2) характер m; (1.3) характер m
• wilamowski: (1.1) karakter m; (1.3) karakter m
• włoski: (1.1) carattere m

źródła:

1. ↑ Hasło „charakter” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.
2. ↑ Perspektywy, nr 14, Warszawa, 1980 w: Korpus języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
3. ↑ z Internetu
4. ↑ Uniwersalny słownik języka polskiego, Stanisław Dubisz (red.), Elżbieta Sobol (red.), t. 1–4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-13868-4.

wymowa:

ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny

(1.1) charakter

odmiana:

(1.1)

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. charakteristika ż

przym. charakterový, charakteristický

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny

(1.1) psych. charakter (czyjś)

(1.2) charakter (czegoś)

odmiana:

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. charakternosť ż, charakteristika ż, charakteristikum n, charakterizácia ż

czas. charakterizovať ndk./dk.

przym. charakterový, charakterný, charakteristický, charakterizačný

przysł. charakterovo, charakterne, charakterove, charakteristicky, charakterizačne

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

zapisy w ortografiach alternatywnych:

karakter

wymowa:

ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński, męski

(1.1) psych. charakter (zespół cech psychicznych danej osoby)[1]

(1.2) charakter (zespół cech wyróżniających dany przedmiot lub zjawisko od innych tego samego rodzaju)[1]

odmiana:

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

1. 1 2 Słownik języka wilamowskiego w: Józef Gara, Zbiór wierszy o wilamowskich obrzędach i obyczajach oraz Słownik języka wilamowskiego, Stowarzyszenie Na Rzecz Zachowania Dziedzictwa Kulturowego Miasta Wilamowice „Wilamowianie”, Bielsko-Biała 2004, ISBN 83-914917-8-1.