tradycja – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

wymowa:

IPA: [traˈdɨt͡sʲja], AS: [tradycʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk. ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) przekazywanie z pokolenia na pokolenie zasad, obyczajów, poglądów; zob. też tradycja w Wikipedii

(1.2) rel. pisma teologów pierwszych wieków chrześcijaństwa oraz postanowienia papieży lub patriarchów i soborów, uznane za drugie obok Biblii źródło objawienia

odmiana:

(1.1)

(1.2) blm

przykłady:

(1.1) W tradycji islamskiej meczet nie jest rozumiany jako miejsce uświęcone, jak kościół w tradycji chrześcijańskiej.[1]

(1.1) Ta tradycja jest w naszej rodzinie od pokoleń.

składnia:

kolokacje:

(1.1) tradycja ustna

synonimy:

(1.1) obyczajowość, obrzędy, zwyczaje

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. tradycjonalizm mrz, tradycjonalność ż, tradycjonalista mos, tradycjonalistka ż, tradycyjność ż

przym. tradycyjny, tradycjonalistyczny

przysł. tradycyjnie

związki frazeologiczne:

etymologia:

łac. traditio[2]

uwagi:

Dawna forma dopełniacza liczby mnogiej: tradycyj.

tłumaczenia:

źródła:

  1. ↑ dwutygodnik.com
  2. ↑ Kazimierz Bukowski, Biblia a literatura polska, WSiP, Warszawa 1984, s. 10.