afront – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

wymowa:

IPA: [ˈafrɔ̃nt], AS: [afrõnt], zjawiska fonetyczne: nazal.,

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) książk. zniewaga, lekceważące zachowanie, zazwyczaj publiczne

odmiana:

(1.1)

przykłady:

(1.1) Zrobiła mi dziś afront, komentując przy wszystkich moją nadwagę.

(1.1) Musi on za ten afront odpokutować, bo to całego stanu szlacheckiego krzywda.[1]

składnia:

kolokacje:

(1.1) robić komuś afronty • znieść afront • spotkał kogoś afront

synonimy:

(1.1) zniewaga, obraza, policzek, despekt

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. afrontowanie n

zdrobn. afroncik mrz

czas. afrontować ndk.

związki frazeologiczne:

etymologia:

franc. affront[2]

uwagi:

tłumaczenia:

(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: zniewaga

źródła:

  1. H. Sienkiewicz: Potop
  2. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Hasło „afront” w: Uniwersalny słownik języka polskiego, Stanisław Dubisz (red.), Elżbieta Sobol (red.), t. 1–4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-13868-4.

wymowa:

IPA: [əˈfɾon]

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) afront, zniewaga, obraza

odmiana:

(1.1) lp afront; lm afronts

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

czas. afrontar

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła: