bajdura – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

wymowa:

ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) pot. brednia, głupstwo[1]

rzeczownik, rodzaj żeński lub męskoosobowy

(2.1) pot. człowiek, który opowiada bajki, bajarz[2]

(2.2) pot. osoba mówiąca od rzeczy, nieprawdomówna[3]

odmiana:

(1.1)

(2.1-2)

przykłady:

(1.1) Wróciłeś już do domu i wymyślasz, że wygrałeś konkurs. To na pewno bajdura!

(2.1) Z drugiej strony słowa o wyraźnie ujemnej konotacji, nazywające osobę o cesze nachalnego, natrętnego gadulstwa (babrok, żwok, czasem też bajdura), są stosowane przede wszystkim na określenie mężczyzn […][4]

(2.2) Synu, jesteś bardzo nieprawdomówny, oni zaczną cię przezywać bajdurą!

składnia:

kolokacje:

(1.1) mówić / opowiadać / tworzyć bajdury

(2.1-2) być / stać się bajdurą

synonimy:

(1.1) brednia, głupstwo, kłamstwo, bajka

(2.1) bajdała, bajduła, bajdziarz, bajarz

(2.2) kłamca, łgarz, blefiarz

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. bajdała m, bajduła m, bajdziarz m, bajdziarka ż, bajdziara ż, bajda ż, bajdziarstwo n, bajdurzenie n

czas. bajdurzyć ndk., bajdziurzyć ndk., zbajdurzyć dk.

przym. bajdziarski

związki frazeologiczne:

etymologia:

pol. bajdurzyć

uwagi:

tłumaczenia:

źródła:

1. 1 2 3 Hasło „bajdura” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
2. ↑ Zofia Abramowiczówna, Onimizacja I Apelatywizacja, Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2006, ISBN 8374310669, s. 137.
3. ↑ Rocznik Sanocki, Wydawnictwo Literackie, 1971, s. 111.
4. ↑ Mirosława Białoskórska, Studia językoznawcze: synchroniczne i diachroniczne aspekty badań polszczyzny, Uniwersytet Szczeciński, 2002, ISBN 8372412707, s. 335.