broń – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

bronie (1.1) palne

różne bronie (1.1)

wymowa:

IPA: [brɔ̃ɲ], AS: [brõń], zjawiska fonetyczne: nazal. ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) wojsk. narzędzie walki, służące do obrony lub ataku na wroga; zob. też broń w Wikipedii

(1.2) środek lub sposób walki

(1.3) formacja wojskowa

_czasownik, forma fleksyjna

(2.1) 2. os. lp, rozk. od bronić

odmiana:

(1.1,3)

(1.2) blm[2],

przykłady:

(1.1) Ta broń ma dużą siłę rażenia.

(1.2) Najlepsza broń to nagłe natarcie.

(1.3) Dywizja czołgów to najskuteczniejsza broń.

(2.1) Piesku, broń pana.

składnia:

kolokacje:

(1.1) broń atomowa • broń biała • broń biologiczna • broń bakteryjna • broń chemiczna • broń ciężka • broń ciężkiego kalibru • broń długa • broń gazowa • broń gwintowana • broń gładkolufowa • broń jądrowa (nuklearna) • broń konwencjonalna (rzad. tradycyjna, klasyczna) • broń krótka • broń lekka • broń lekkiego kalibru • broń masowej zagłady • broń masowego rażenia • broń maszynowa • broń palna • broń rakietowa • broń sieczna • broń termojądrowa • broń neutronowa • broń pancerna • broń powtarzalna • broń ręczna • broń samopowtarzalna • broń skałkowa • rozładować broń • broń małokalibrowa • broń myśliwska • broń sportowa

synonimy:

(1.1) uzbrojenie, oręż, rynsztunek

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

(1.1) rzucić broń → poddać się w walce, złożyć broń → poddać się w walce, do broni → wezwanie do walki/ataku, na ramię broń → komenda wojskowa, zawieszenie broni → czasowe zaprzestanie walki — rozejm, prezentować broń → w wojsku dla oddania honorów stanąć w odpowiedniej postawie z bronią w rękach, stać pod bronią → być w gotowości do walki, stać z bronią u nogi → być w gotowości do walki, wytrącać broń z ręki → przen. uniemożliwiać komuś walkę i obronę, generał broni, towarzysz broni, z bronią w ręku → przen. lub dosłownie będąc uzbrojonym

(2.1) broń boże! → na pewno nie

etymologia:

prasł. *bȏrnь[3]

uwagi:

zob. też broń w Wikicytatach

tłumaczenia:

źródła:

  1. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Wołacz w: koalar, Formy potencjalne.
  2. ↑ publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, Stanisław Dubisz (red.), Elżbieta Sobol (red.), t. 1–4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-13868-4.
  3. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „*bȏrnь” w: Rick Derksen, Etymological Dictionary Of The Slavic Inherited Lexicon, Boston 2008, s. 57.

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) broń

odmiana:

(1.1) lp bro|ń, ~ni, ~ni, ~ń, ~nju, ~ni; du ~ni, ~njowo, ~njoma, ~ni, ~njoma, ~njoma; lm ~ni, ~njow, ~njam, ~ni, ~njami, ~njach

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła: