buzdygan – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

wymowa:

ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) hist. wojsk. wschodnia broń obuchowa o stalowej głowicy; w Polsce od XV wieku także jako oznaka rangi oficerskiej[1]; zob. też buzdygan w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

przykłady:

(1.1) W jednym z czółen stał pan Skrzetuski, wyższy nad innych, dumny, spokojny, z porucznikowskim buzdyganem w ręku i z gołą głową, bo mu strzała tatarska zerwała czapkę[2].

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

(1.1) buława, pałka

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

z języków turkijskich[3], prawdop. osm. بوزطغان (bozdağan)

uwagi:

tłumaczenia:

• bułgarski: (1.1) боздуга́н m
• węgierski: (1.1) buzogány

źródła:

1. ↑ Wojsko, wojna, broń. Leksykon PWN, red. Marcin Kamler, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, ISBN 83-01-13506-9, s. 58.
2. ↑ Henryk Sienkiewicz, Ogniem i mieczem, t. 1, rozdz. X.
3. ↑ Hasło „buzdygan” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.