celownik – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

celownik (1.1)

wymowa:

IPA: [t͡sɛˈlɔvʲɲik], AS: [celovʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.,

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) urządzenie ułatwiające celowanie z broni; zob. też celownik (element broni) w Wikipedii

(1.2) część aparatu fotograficznego umożliwiająca wstępne kadrowanie obrazu

(1.3) gram. trzeci przypadek deklinacji, odpowiada na pytania: komu? czemu?; zob. też celownik (przypadek) w Wikipedii

odmiana:

(1)

przykłady:

(1.1) Kapral nie trafił w cel, gdyż miał zepsuty celownik.

(1.3) W klasie tylko Janek nie wie, na jakie pytania odpowiada celownik.

składnia:

(1.1) celownik do +D.; celownik u +D.

(1.3) celownik +D.

kolokacje:

(1.1) celownik strzelecki / artyleryjski / lotniczy / torpedowy • celownik mechaniczny / optyczny / kolimatorowy / noktowizyjny / termowizyjny / radiolokacyjny / radioelektroniczny

synonimy:

(1.1) muszka

(1.2) wizjer

(1.3) datiwus, dativus

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. cel m, celowanie n, celność ż

czas. celować

przym. celowniczy, celny, celownikowy

przysł. celnie

związki frazeologiczne:

(1.1) mieć kogoś na celowniku

etymologia:

uwagi:

zobacz też: Aneks:Język polski - deklinacja

tłumaczenia:

źródła: