chodnik – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

chodnik (1.1)

chodnik (1.2)

chodnik (1.3)

wymowa:

, IPA: [ˈxɔdʲɲik], AS: [χodʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) wydzielona część ulicy przeznaczona dla pieszych; zob. też chodnik (droga) w Wikipedii

(1.2) długi dywan do przykrywania tylko miejsca, po którym się chodzi; zob. też chodnik podłogowy w Wikipedii

(1.3) górn. wydrążony tunel w kopalni; zob. też chodnik (górnictwo) w Wikipedii

odmiana:

(1.1-3)

przykłady:

(1.1) Wczoraj znalazłem na chodniku sto złotych.

(1.2) U babci w chałupie na podłodze leżą stare chodniki.

składnia:

kolokacje:

(1.1) iść chodnikiem / po chodniku • ruchomy chodnik

synonimy:

(1.1) trotuar

antonimy:

(1.1) jezdnia

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. chodzik m, chodak m, chodzony m, chadzka ż, chodzenie n, chadzanie n

zdrobn. chodniczek m

czas. chodzić ndk., chadzać ndk.

przym. chodnikowy

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

zob. też chodnik w Wikipedii

zob. też chodnik w Wikicytatach

tłumaczenia:

źródła: