czoło – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

czoło (1.1)

czoło (1.2) procesji

czoło (1.2) pociągu

wymowa:

ⓘ, IPA: [ˈt͡ʃɔwɔ], AS: [čou̯o]

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) anat. część głowy nad brwiami i pomiędzy skrońmi

(1.2) początek, przednia część czegoś rozciągniętego

odmiana:

(1.1)

(1.2)

przykłady:

(1.1) Mój tato ma wysokie czoło.

(1.2) Lance Armstrong wysuwa się na czoło peletonu.

składnia:

kolokacje:

(1.1) czoło debila • marsowe czoło • myślące czoło • wytarte czoło

(1.2) czoło peletonu / pochodu / procesji / marszu • czoło lądolodu / lodowca / osuwiska / fali • na czele

synonimy:

(1.2) początek, awangarda

antonimy:

(1.2) ogon, ariergarda

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. czołówka ż, czelność ż, czołowanie n

zdrobn. czółko n

czas. czołować ndk.

przym. czołowy, czelny

przysł. czołowo

wykrz. czołem

związki frazeologiczne:

bić czołem • chodzić z podniesionym czołem / z podniesionym czołem • chylić czoła • mieć miedziane czoło • mieć wypisane na czole • na czele • pukać się w czoło • stać na czele • stawiać czoła / stawić czoło • w pocie czoła

etymologia:

prasł. čelo

uwagi:

tłumaczenia:

źródła: