dobroć – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

wymowa:

IPA: [ˈdɔbrɔt͡ɕ], AS: [dobroć] ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha postępowania odznaczająca się życzliwością

(1.2) cecha tego, co jest dobre

(1.3) fiz. wielkość charakteryzująca ilościowo układ rezonansowy; zob. też dobroć w Wikipedii

odmiana:

(1.1-2)

przykłady:

(1.1) Rozwijaj pełną miłości dobroć względem wszystkich istot, bez rozróżniania.[1]

(1.1) Lecz ja, o Panie, ślę moją modlitwę do Ciebie, / w czasie łaskawości, o Boże; / wysłuchaj mnie w Twojej wielkiej dobroci, / w zbawczej Twej wierności![2]

(1.2) Młodsza córka, która była wiernym portretem swojego ojca pod względem swojej dobroci i prawości, oprócz tego była jedną z najpiękniejszych dziewcząt, które można było znaleźć.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. dobre n, dobry mrz, dobro n, dobrota ż, Dobra ż

przym. dobrotliwy, dobry

przysł. dobrze

wykrz. dobrze, dobry

związki frazeologiczne:

nie jest to dobroć lepszym być od najgorszego • milczenie bliższe chytrości niż dobroci • czego dobrocią nie zrobisz, tego złością nie wskórasz • po dobroci

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

źródła:

  1. ↑ Budda Śakjamuni, Sutra dobroci
  2. ↑ Księga Psalmów 69,14, Biblia Tysiąclecia Online, Poznań 2003 (tłum. Augustyn Jankowski, Lech Stachowiak).