durny – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

wymowa:

IPA: [ˈdurnɨ], AS: [durny]

ⓘ

znaczenia:

przymiotnik

(1.1) mało inteligentny, głupi; naiwny, mało rozsądny

(1.2) daw. hardy, zuchwały[1]

(1.3) daw. zbrojny[1]

(1.4) reg. gw. gór. dumny, pyszny

odmiana:

(1.1)

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) głupi, ograniczony, tępy, kretyński, debilny, idiotyczny

antonimy:

(1.1) mądry, rozsądny, inteligentny

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. dureń m, durniacha m, durnota ż, durnica ż, durność ż, durnowatość ż

czas. durnieć, zdurnieć

przym. durnowaty

przysł. durnie, durnowato

związki frazeologiczne:

durny i chmurny

etymologia:

(1.2-3) prasł. *durьnъ → 'wzburzony, pobudzony, otumaniony; gniewny, szalony'[2]

(1.1) ros. дурацкий[3]

uwagi:

por. zwariowany

tłumaczenia:

(1.1) zobacz listę tłumaczeń w hasłach: głupi, naiwny

(1.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: hardy

(1.3) zobacz listę tłumaczeń w haśle: zbrojny

(1.4) zobacz listę tłumaczeń w hasłach: dumny, pyszny

• angielski: (1.1) stupid, foolish, silly
• białoruski: (1.1) дурны
• esperanto: (1.1) stulta
• francuski: (1.1) bébete, tourte
• rosyjski: (1.1) дурацкий
• szwedzki: (1.1) fånig, larvig, tramsig, flamsig, fjantig, fjollig, töntig
• ukraiński: (1.1) дурний, дурнуватий
• włoski: (1.1) scemo, grullo, stupido

źródła:

1. 1 2 Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. I: A-G, Warszawa 1900–1927, s. 586.
2. ↑ Hasło „durny” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.
3. ↑ Ewa Jędrzejko, Elementy kresowe w języku Gabrieli Zapolskiej, w: Prace językoznawcze, t. 19 pod red. Aliny Kowalskiej i Aleksandra Wilkonia, Uniwersytet Śląski, Katowice 1991, s. 75.