dziwaczny – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

dziwaczny (1.1) strój

wymowa:

IPA: [d͡ʑiˈvat͡ʃnɨ], AS: [ʒ́ivačny], zjawiska fonetyczne: zmięk. ⓘ

znaczenia:

przymiotnik jakościowy

(1.1) cechujący się osobliwością, śmiesznością, nietypowością

odmiana:

(1.1)

przykłady:

(1.1) Zobacz jaki ona ma dziwaczny kapelusz!

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) cudaczny, ekscentryczny, nietuzinkowy, niezwykły, osobliwy, dziwny, niecodzienny

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. dziwaczek mos/mrz, dziwak m, dziwaczka ż, dziwactwo n, dziwaczenie n, zdziwaczenie n, dziwaczność ż, dziwność ż, dziw mrz

czas. dziwaczeć ndk., zdziwaczeć dk.

przym. dziwny

przysł. dziwacznie, dziwnie

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

źródła: