dziwny – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

dziwne (1.1) pomidory

dziwne (1.1) miejsce na posiłek

wymowa:

ⓘ, IPA: [ˈd͡ʑivnɨ], AS: [ʒ́ivny], zjawiska fonetyczne: zmięk.

znaczenia:

przymiotnik jakościowy

(1.1) charakteryzujący się czymś niezrozumiałym

(1.2) stpol. cudowny[1]

(1.3) gw. (Bukowina) o wietrze silny[2]

odmiana:

(1.1)

przykłady:

(1.1) Na marginesach książki były jakieś dziwne notatki, z których nic nie wynikało.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) dziwaczny, osobliwy, cudaczny; gw. (Górny Śląsk) dziwoki

antonimy:

(1.1) normalny

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. dziwaczek mos/mrz, zdziwaczenie n, dziwactwo n, dziwność ż, dziwak m, dziwaczka ż, dziwadło n, dziw mrz

czas. dziwić, zadziwić, zdziwić, dziwaczyć, wydziwiać, zdziwaczeć, udziwnić, udziwniać, dziwaczeć

przym. dziwaczny

przysł. dziwnie, dziwacznie

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) strange, weird, bizarre, out-of-the-way
• arabski: (1.1) نادر, غريب, دخيل
• arumuński: (1.1) paraxin[3]
• baskijski: (1.1) arraro, bitxi
• białoruski: (1.1) дзіўны, надзвычайны, чароўны, дзівосны
• bułgarski: (1.1) странен
• chorwacki: (1.1) čudan
• czeski: (1.1) divný
• dolnołużycki: (1.1) źiwny
• duński: (1.1) mærkelig
• esperanto: (1.1) stranga
• francuski: (1.1) étrange, bizarre
• górnołużycki: (1.1) dźiwny
• hiszpański: (1.1) extraño, raro
• interlingua: (1.1) peculiar
• japoński: (1.1) 不思議
• jidysz: (1.1) מאָדנע (modne)
• kataloński: (1.1) estrany, rar
• niemiecki: (1.1) seltsam, sonderbar, merkwürdig, bizarr
• nowogrecki: (1.1) παράξενος, σπάνιος
• polski język migowy:
• rosyjski: (1.1) странный
• rumuński: (1.1) ciudat
• slovio: (1.1) stranju (странйу)
• słowacki: (1.1) divný
• szwedzki: (1.1) konstig, märklig, underlig, egendomlig, besynnerlig
• tatarski: (1.1) äkämät
• ukraiński: (1.1) дивний
• węgierski: (1.1) fura, furcsa
• wilamowski: (1.1) dziwny, hejwyśt, wyndyliḱ, wyndelik, śmjyśnik
• włoski: (1.1) strano

źródła:

1. ↑ Jolanta Maćkiewicz, Zbigniew Majchrowski, Stanisław Rosiek, Między tekstami 1. Początki. Średniowiecze (echa współczesne), wyd. III, wyd. słowo / obraz terytoria, Gdańsk 2004, s. 26.
2. ↑ Hasło „dziwny” w: Zbigniew Greń, Helena Krasowska, Słownik górali polskich na Bukowinie, Instytut Slawistyki PAN, Warszawa 2008, s. 70.
3. ↑ Tomasz Klimkowski, Dziedzictwo greckie w języku rumuńskim i arumuńskim, „Balcanica Posnaniensia. Acta et studia”, XIX, Poznań 2012, Wydawnictwo Instytutu Historii UAM, s. 23.

zapisy w ortografiach alternatywnych:

wymowa:

znaczenia:

przymiotnik

(1.1) dziwny[1]

odmiana:

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) wyndyliḱ

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

1. ↑ Józef Latosiński, Monografia miasteczka Wilamowic: na podstawie źródeł autentycznych: z ilustracyami i mapką, Drukarnia Literacka pod zarządem L. K. Górskiego, Kraków 1909, s. 287.