egzamin – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

egzamin (1.1)

wymowa:

IPA: [ɛɡˈzãmʲĩn], AS: [egzãmʹĩn], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal., ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) eduk. procedura sprawdzania wiedzy teoretycznej lub praktycznej

(1.2) przen. sytuacja, w której ukazuje się prawdziwa wartość kogoś lub czegoś [1]

odmiana:

(1.1)

przykłady:

(1.1) Do egzaminu z fonologii przygotowywałem się pół roku.

(1.1) Marcin zdał za pierwszym razem egzamin praktyczny na prawo jazdy.

(1.2) Kolejny rok z rzędu wydane spore pieniądze na transfery i kolejny raz nie zdaje to egzaminu[3].

składnia:

(1.1) egzamin z + D. • egzamin na + B.

kolokacje:

(1.1) zdawać / składać egzamin • przystąpić do egzaminu • zdać egzamin • oblać egzamin • egzamin wstępny • egzamin międzynarodowy / państwowy / wewnętrzny • egzamin pisemny / ustny • egzamin praktyczny / teoretyczny • egzamin na prawo jazdy • egzamin na kartę pływacką / kartę rowerową / kartę wędkarską / … • egzamin na licencję maszynisty / pilota / uprawnienia budowlane / … • egzamin na egzaminatora / instruktora / nauczyciela / … • egzamin adwokacki / prokuratorski / radcowski / sędziowski / …

synonimy:

(1.1) sprawdzian, test; daw. egzamen

antonimy:

hiperonimy:

(1.1) procedura, proces

(1.2) sytuacja

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

(1.1) polecenie, zadanie

wyrazy pokrewne:

rzecz. egzamen mrz, egzaminator mos, egzaminatorka ż, egzaminatorskość ż, egzaminowanie n, przeegzaminowanie n, przeegzaminowywanie n

czas. egzaminować ndk., przeegzaminować dk., przeegzaminowywać ndk.

przym. egzaminacyjny, egzaminatorski, egzaminowy, poegzaminacyjny, poegzaminowy, przedegzaminacyjny, przedegzaminowy

przysł. egzaminacyjnie

związki frazeologiczne:

egzamin dojrzałości • obciąć na egzaminie

etymologia:

łac. examen, examinis → sąd; śledzenie, badanie, próba

uwagi:

tłumaczenia:

albański: (1.1) provim m
angielski: (1.1) exam, test
arabski: (1.1) امتحان m (imtiḥān)
baskijski: (1.1) azterketa
bengalski: (1.1) পরীক্ষা (pôrīkkha)
białoruski: (1.1) экзамен m, іспыт m; (1.2) іспыт m
bośniacki: (1.1) ispit m
bułgarski: (1.1) изпит m (izpit)
chiński standardowy: (1.1) 考 (kǎo), 考试 (kǎoshì), 测验 (cèyàn)
chorwacki: (1.1) ispit m, proba ż; (1.2) proba ż
czeski: (1.1) zkouška ż
duński: (1.1) eksamen w, prøve w
esperanto: (1.1) ekzameno
estoński: (1.1) eksam
fiński: (1.1) koe, tentti
francuski: (1.1) examen m, interrogation ż, pot. interro ż
gruziński: (1.1) გამოცდა (gamocda)
hebrajski: (1.1) מבחן m (miwchán)
hiligaynon: (1.1) eksamen
hindi: (1.1) परीक्षा m (parīkṣā)
hiszpański: (1.1) examen m
indonezyjski: (1.1) ujian, tes
interlingua: (1.1) examine
irlandzki: (1.1) scrúdú m
islandzki: (1.1) próf n
japoński: (1.1) 試験(しけん) (shiken)
jidysz: (1.1) עקזאַמען m (ekzamen)
kataloński: (1.1) examen m
koreański: (1.1) 시험 (sihŏm)
krymskotatarski: (1.1) imtian
litewski: (1.1) egzaminas m
łaciński: (1.1) inquisitio ż
łotewski: (1.1) eksāmens m
macedoński: (1.1) испит m (ispit)
niderlandzki: (1.1) examen n
niemiecki: (1.1) Prüfung ż, Examen n
norweski (bokmål): (1.1) eksamen m
norweski (nynorsk): (1.1) eksamen m
norweski (riksmål): (1.1) eksamen w
nowogrecki: (1.1) εξέταση ż (exétasi)
nowopruski: (1.1) ekzāmens m
perski: (1.1) امتحان (emtehân)
polski język migowy:
portugalski: (1.1) exame m
rosyjski: (1.1) экзамен m
rumuński: (1.1) examen n
sanskryt: (1.1) परीक्षा ż (parīkṣā)
serbski: (1.1) испит m (ispit)
słowacki: (1.1) skúška ż
słoweński: (1.1) izpit m
starogrecki: (1.1) δοκιμασία ż (dokimasía)
suahili: (1.1) mtihani
szwedzki: (1.1) examen w
tagalski: (1.1) sulit
turecki: (1.1) sınav, sınay, imtihan
turkmeński: (1.1) ekzamen
tybetański: (1.1) རྒྱུགས
ukraiński: (1.1) екзамен m, іспит m
walijski: (1.1) arholiad m
wenedyk: (1.1) egzamin m
węgierski: (1.1) vizsga
wietnamski: (1.1) cuộc thi
wilamowski: (1.1) prifung ż
włoski: (1.1) esame m

źródła: