głowica – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

głowica (1.1)

głowica (1.2) twardego dysku

głowica (1.2) gramofonu

głowica (1.4)

wymowa:

IPA: [ɡwɔˈvʲit͡sa], AS: [gu̯ovʹica], zjawiska fonetyczne: zmięk.

ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) archit. zwieńczenie kolumny, filaru lub pilastra; zob. też głowica (architektura) w Wikipedii

(1.2) techn. robocza część jakiegoś urządzenia

(1.3) wojsk. ładunek wybuchowy z zapalnikiem przenoszony przez rakietę; zob. też głowica bojowa w Wikipedii

(1.4) hist. w broni białej: zakończenie trzonu rękojeści; zob. też głowica (broń biała) w Wikipedii

(1.5) techn. mot. część silnika spalinowego zamykająca cylinder; zob. też głowica cylindra w Wikipedii

(1.6) wet. złośliwa gorączka nieżytowa bydła; zob. też głowica (choroba) w Wikipedii

odmiana:

(1.1-5)

(1.6)

przykłady:

(1.1) Głowica kolumny jest niekompletna. Abakus został zniszczony.

(1.2) W magnetofonie szpulowym taśma przewija się z jednej szpuli na drugą, mijając głowicę magnetyczną.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) kapitel

antonimy:

(1.1) baza

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. głowa ż, główka ż, głowizna ż, głowacz m

czas. głowić się ndk., główkować ndk.

przym. główny, głowicowy

przysł. głównie

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

zob. też głowica w Wikipedii

tłumaczenia:

źródła: