goniec – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

goniec (1.1) na rowerze

goniec (2.1)

wymowa:

IPA: [ˈɡɔ̃ɲɛt͡s], AS: [gõńec], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) roznosiciel korespondencji

(1.2) wojsk. łącznik przekazujący meldunki i rozkazy

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(2.1) szach. figura poruszająca się po szachownicy na skos; zob. też goniec (szachy) w Wikipedii

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(3.1) włók. skórzany element krosna

odmiana:

(1.1-2)

(2.1)

(3.1)

przykłady:

(1.1) Napisz do niego, by tu przybył jutro. Gońca wyślę natychmiast[2].

(2.1) Po ataku białym skoczkiem i gońcem mogliśmy się spodziewać ucieczki czarnych w narożnik szachownicy.

składnia:

kolokacje:

(2.1) zbić / pobić / stracić / poświęcić / podstawić gońca • debiut gońca • para gońców • różnobarwne / jednobarwne gońce • białopolowy / czarnopolowy goniec • mat skoczkiem i gońcem

synonimy:

(2.1) laufer

antonimy:

hiperonimy:

(1.1) posłaniec

(2.1) figura

hiponimy:

(2.1) białopolak, czarnopolak

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. gon mrz, gonitwa ż, pogoń ż, gończy m

czas. gonić ndk., ganiać ndk., nagonić dk., naganiać ndk., pogonić dk., poganiać ndk., przegonić dk., przeganiać ndk., wygonić dk., wyganiać ndk., zagonić dk., zaganiać ndk., zgonić dk., zganiać ndk.

przym. gończy

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

źródła:

  1. 1 2 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „goniec” w: Marcin Woliński, Zygmunt Saloni, Robert Wołosz, Włodzimierz Gruszczyński, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego (wyd. IV online), Warszawa 2020.
  2. Henryk Sienkiewicz: Quo vadis