habitus – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

wymowa:

ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) ogół właściwości osobnika, które składają się na jego wygląd i zachowanie; zob. też habitus w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

lub nieodm.,

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. habituacja ż, kohabitacja ż

związki frazeologiczne:

etymologia:

łac. habitus < łac. habere

uwagi:

tłumaczenia:

• włoski: (1.1) habitus m

źródła:

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) wygląd, postawa[1]

(1.2) ubiór[1]

(1.3) zachowanie się[1]

odmiana:

(1.1-3) habitus, habitūs (deklinacja IV)

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

1. 1 2 3 Hasło „habitus” w: Alojzy Jougan, Słownik kościelny łacińsko-polski, wydanie III, Księgarnia św. Wojciecha, Poznań - Warszawa - Lublin 1958, s. 291.

wymowa:

IPA: /ˈabitus/

podział przy przenoszeniu wyrazu: ha•bi•tus

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) biol. habitus

odmiana:

(1.1) nieodm., lp habitus; lm habitus

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) aspetto, carattere, morfologia

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

łac. habitus < łac. habere

uwagi:

źródła: