jesień – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

jesień (1.1)

wymowa:

ⓘ, IPA: [ˈjɛ̇ɕɛ̇̃ɲ], AS: [i ̯ėśė̃ń], zjawiska fonetyczne: zmięk.• podw. art.• nazal.

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) pora roku między latem a zimą; zob. też jesień w Wikipedii

(1.2) przen. schyłek czegoś, kres

odmiana:

(1.1-2)

przykłady:

(1.1) Spośród pór roku najbardziej lubię jesień.

(1.1) Masy powietrza zwrotnikowo-kontynentalnego napływają znad Azji Mniejszej i Bałkanów bardzo rzadko, przeważnie latem i wczesną jesienią[1].

składnia:

kolokacje:

(1.1) złota polska jesień • jesienią / na jesieni[2]

(1.2) jesień życia • jesień średniowiecza • jesień narodów / jesień ludów

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

(1.1) pora roku

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. jesionka ż, jesiennienie n, jesieniara ż, jesieniarz m, jesieniowisko n

czas. jesiennieć ndk.

przym. jesienny

przysł. jesiennie, jesienią

związki frazeologiczne:

jesień życia • przysłowie Gromniczna pogodna, będzie jesień dorodna

etymologia:

prasł. *esenь[3]

por. białor. восень, bułg. есен, bułg. есен, chorw. jesen, czes. jeseň, ros. осень, słc. jeseň, słń. jesen, ukr. о́сінь.

uwagi:

zobacz też: przedwiośnie • wiosna • lato • jesień • przedzimie • zima

zob. też jesień w Wikicytatach

tłumaczenia:

źródła: