kądziel – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

kobieta z kądzielą (1.1)

kądziel (1.3)

wymowa:

ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) włók. pęk włókien umocowany na krążku przęślicy lub kołowrotka; zob. też kądziel w Wikipedii

(1.2) przest. żeńska linia pokrewieństwa w rodzinie

(1.3) łow. grzywa żubra; ogon żubra, wilka[1]

odmiana:

(1.1-3)

przykłady:

(1.1) Siedziała w izbie przy piecu i przędła kądziel.

(1.2) Twardowski był dobry szlachcic, bo po mieczu i kądzieli[2].

(1.3) W języku łowieckim nie tylko grzywa żubra zwana jest kądzielą.

składnia:

kolokacje:

(1.1) przędzenie kądzieli

(1.2) po kądzieli

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

(1.1) pęk

(1.2) pokrewieństwo

(1.3) grzywa

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. kądzielnik m

przym. kądzielny, kądzielowy

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) sliver
• bułgarski: (1.1) повясмо n
• francuski: (1.1) quenouillée ż
• interlingua: (1.1) rocca
• niemiecki: (1.1) Faserband n
• wilamowski: (1.1) roka m
• włoski: (1.1) conocchia ż, rocca ż

źródła:

1. ↑ Słownik poprawnej polszczyzny PWN, red. Witold Doroszewski, Polskie Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1980, ISBN 83-01-03811-X.
2. ↑ Lucjan Siemieński: Podania i legendy polskie, ruskie i litewskie, Księgarnia J.K. Żupańskiego, Poznań 1845, s. 150.