kompan – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

wymowa:

IPA: [ˈkɔ̃mpãn], AS: [kõmpãn], zjawiska fonetyczne: nazal. ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) pot. towarzysz wspólnych przedsięwzięć, zwłaszcza rozrywek[1]

odmiana:

(1.1)[2]

przykłady:

składnia:

kolokacje:

(1.1) stary / dobry / wesoły kompan • kompan od kielicha • kompan z wojska

synonimy:

(1.1) neutr. kolega; pot. kamrat, koleżka, koleś, kumpel; przest. komiliton, konfrater, kompanion[3]

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. kompania ż

forma żeńska kompanka ż

związki frazeologiczne:

etymologia:

niem. Kumpan[4]

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) companion
• arabski: (1.1) رفيق ,زميل ,صاحب
• esperanto: (1.1) kunulo
• francuski: (1.1) compagnon m
• niemiecki: (1.1) Kumpan m
• sanskryt: (1.1) संसर्गिन्
• wilamowski: (1.1) kumpan m, kumpȧn m
• włoski: (1.1) compagnone m, compagno m

źródła:

1. ↑ Hasło „kompan” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
2. ↑ Hasło „kompan” w: Marcin Woliński, Zygmunt Saloni, Robert Wołosz, Włodzimierz Gruszczyński, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego (wyd. IV online), Warszawa 2020.
3. ↑ Uniwersalny słownik języka polskiego, Stanisław Dubisz (red.), Elżbieta Sobol (red.), t. 1–4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-13868-4.
4. ↑ Hasło „kompan” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.