krzyk – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

krzyk (1.1)

wymowa:

ⓘ, IPA: [kʃɨk], AS: [kšyk], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.

homofon: kszyk

ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) głośne wołanie lub nieartykułowane dźwięki

(1.2) głośny odgłos wydawany przez ptactwo

odmiana:

(1.1-2)

przykłady:

(1.1) Przechodząc koło bazaru słyszałem natrętny krzyk przekupek.

(1.2) Krzyk ptaków nie pozwalał mi usnąć.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) wrzask

antonimy:

(1.1) szept

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. krzykacz m, krzykaczka ż, krzykliwość ż, okrzyk mrz, wykrzyknik m, krzyczenie n

czas. krzyczeć ndk., pokrzykiwać ndk., nakrzyczeć dk., skrzyczeć dk., wykrzyczeć dk., skrzykiwać ndk., skrzyknąć dk.

przym. krzykliwy

przysł. krzykliwie

związki frazeologiczne:

krzyk mody / ostatni krzyk mody • i po krzyku • podnieść krzyk • narobić krzyku • dużo krzyku, mało wełny, mówił diabeł strzygąc świnie • krzykiem skrzypiec nie nastroisz • więcej krzyku niż bólu • krzyk nie ból • krzyk rozpaczy • krzyki jak w żydowskiej szkole

etymologia:

prasł. *krikъ[1]

uwagi:

tłumaczenia:

źródła:

  1. ↑ krik, Hrvatski jezični portal