kucharz – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

kucharz (1.1)

wymowa:

ⓘ, IPA: [ˈkuxaʃ], AS: [kuχaš], zjawiska fonetyczne: wygł.

ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) kulin. ten, kto gotuje potrawy; zob. też kucharz w Wikipedii

_czasownik, forma fleksyjna

(2.1) 2. os. lp rozk. od: kucharzyć

odmiana:

(1.1)

(2.1) zob. kucharzyć

przykłady:

(1.1) — Panie kelner, proszę wezwać kucharza, niech wyjaśni, czemu mięso jest surowe. — To jest carpaccio, proszę pana.

(1.1) Ale czegóż się można spodziewać po panu Filipie, kucharzu z duszą poziomą, z mózgiem płaskim jak kotlet?[1]

składnia:

kolokacje:

(1.1) być kucharzem • pracować jako kucharz

synonimy:

(1.1) kuchmistrz, kuk

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. kuchenka ż, kuchara ż, kucharstwo n, kuchnia ż, kucharzowanie n, kucharzenie n, kuchcenie n

zdrobn. kuchcik m

forma żeńska kucharka ż

czas. kucharzować ndk., kucharzyć ndk., kuchcić ndk.

przym. kucharski, kuchenny

związki frazeologiczne:

choćby kucharz muchę gotował, to skrzydełko z niej urwie dla siebie • dobry kucharz z byle czego leguminę zrobi • kucharz dobry, co pański smak zna • kucharza, który z głodu umrze, nie chowają na cmentarzu • kucharz, wąchając, się naje • nieuk ksiądz, doktor, kucharz – siebie i ludzi w zdrowiu zawodzą • pan tak jeść musi, jak kucharz gotuje • urodziłeś się kucharzem, nie chciej być malarzem • wiele kucharzy – zła polewka • zły kucharz gotuje na dwie osobie: psu i sobie[2]

etymologia:

(1.1) stczes. kuchař[3] < niem. Koch < łac. coquus[4]

uwagi:

zobacz też: Indeks:Polski - Zawody

tłumaczenia:

źródła:

  1. ↑ Adolf Dygasiński, Zając, Wyd. Jan Fiszer, Warszawa 1900, rozdz. IX.
  2. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Samuel Adalberg, Księga przysłów, przypowieści i wyrażeń przysłowiowych polskich, Druk Emila Skiwskiego, Warszawa 1889–1894, s. 250.
  3. ↑ publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, Stanisław Dubisz (red.), Elżbieta Sobol (red.), t. 1–4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-13868-4.
  4. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „kucharz” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.