latawiec – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

latawiec (1.1)

latawiec (1.1)

wymowa:

IPA: [laˈtavʲjɛt͡s], AS: [latavʹi ̯ec], zjawiska fonetyczne: zmięk.• i → j ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) zabawka w kształcie czworokąta, zrobiona z drewna i papieru lub płótna, która lata na wietrze na uwięzi; zob. też latawiec w Wikipedii

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) rozrywkowy człowiek, zwykle przebywający poza domem

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(3.1) mit. słow. powietrzny demon powstały z człowieka zmarłego nagłą przedwczesną śmiercią[1]

(3.2) daw. szybko biegnący koń[2]

odmiana:

(1.1)

(2.1)

(3.1)

przykłady:

(1.1) Podczas zabawy zerwała się linka i latawiec odleciał w siną dal.

(2.1) Mój brat to prawdziwy latawiec – znów wrócił nad ranem od dziewczyny.

składnia:

kolokacje:

(1.1) puszczać / sklejać / budować latawiec

(2.1) być latawcem • uchodzić za latawca

synonimy:

(1.1) reg. pozn. dracheta, gw. (Górny Śląsk) drach

antonimy:

(2.1) domator

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. latanie n, lotnia ż

forma żeńska latawica ż

czas. latać ndk., lecieć ndk.

przym. latawcowy

związki frazeologiczne:

etymologia:

(1.1) pol. latać

(2.1) pol. latać → przebywać poza domem

uwagi:

tłumaczenia:

źródła:

  1. ↑ Paweł Zych, Witold Vargas: Bestiariusz słowiański
  2. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „latawiec” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.