laufer – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) daw. giermek, sługa torujący drogę

(1.2) pot. ktoś, kto ma w zwyczaju włóczenie się

(1.3) gw. (Śląsk Cieszyński) ktoś żywy, ruchliwy[1]

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(2.1) przest. szach. (także gw. (Śląsk Cieszyński)[1]) bierka poruszająca się po szachownicy na skos; zob. też goniec (szachy) w Wikipedii

(2.2) włók. rodzaj podłużnej serwety

odmiana:

(1.1-2)

(2.1-2)

przykłady:

(1.1) Przed karetą biegną dwaj laufrowie z pochodniami.

(1.2) Modlę się, by nasze córki nie wzięły sobie za mężów jakiś laufrów.

(2.1) Laufer bije bierkę przeciwnika, zajmując jej pole.

(2.2) Świeżo wyprany laufer równiutko leżał na ławie.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) giermek

(1.2) włóczęga, włóczykij, tramp, sł. kres. badzinia, sł. kres. bradiaga, sł. kres. bradziaga

(2.1) goniec, przest. giermek

(2.2) serweta, bieżnik

antonimy:

hiperonimy:

(1.1) sługa

(2.1) figura

(2.2) nakrycie

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

niem. Läuferbiegacz

uwagi:

tłumaczenia:

źródła:

  1. 1 2 Słownik gwarowy Śląska Cieszyńskiego, red. Jadwiga Wronicz, Galeria „Na Gojach”, Ustroń 2010, ISBN 978-83-60551-28-8.

laufer (1.1)

laufer (1.2)

laufer (1.3)

laufer (1.5)

laufer (1.6)

laufer (1.7)

zapisy w ortografiach alternatywnych:

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) sport. biegacz[1]

(1.2) ent. biegacz (chrząszcz)

(1.3) włók. chodnik, dywanik (długi i wąski)

(1.4) sport. pomocnik

(1.5) szach. goniec, laufer

(1.6) górn. chodnik (tunel w kopalni)

(1.7) techn. wirnik, rotor

odmiana:

(1.1-5) lp łaufer; lm łaufyn

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1-7) łaufer, lōfer

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz.

lauferyn ż

związki frazeologiczne:

etymologia:

por. Läufer

uwagi:

źródła:

  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hermann Mojmir, Wörterbuch der deutschen Mundart von Wilamowice, cz. A-R, Polska Akademia Umiejętności, Kraków 1930, s. 257.