lubić – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)
Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
wymowa:
ⓘ, IPA: [ˈlubʲit͡ɕ], AS: [lubʹić], zjawiska fonetyczne: zmięk.
znaczenia:
czasownik przechodni niedokonany (dk. polubić)
(1.1) darzyć kogoś lub coś pozytywnym uczuciem
(1.1) koniugacja VIa
| forma | liczba pojedyncza | liczba mnoga | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1. os. | 2. os. | 3. os. | 1. os. | 2. os. | 3. os. | ||
| bezokolicznik | lubić | ||||||
| czas teraźniejszy | lubię | lubisz | lubi | lubimy | lubicie | lubią | |
| czas przeszły | m | lubiłem | lubiłeś | lubił | lubiliśmy | lubiliście | lubili |
| ż | lubiłam | lubiłaś | lubiła | lubiłyśmy | lubiłyście | lubiły | |
| n | lubiłom | lubiłoś | lubiło | ||||
| tryb rozkazujący | niech lubię | lub | niech lubi | lubmy | lubcie | niech lubią | |
| pozostałe formyczas przyszłymbędę lubił,będę lubićbędziesz lubił,będziesz lubićbędzie lubił,będzie lubićbędziemy lubili,będziemy lubićbędziecie lubili,będziecie lubićbędą lubili,będą lubićżbędę lubiła,będę lubićbędziesz lubiła,będziesz lubićbędzie lubiła,będzie lubićbędziemy lubiły,będziemy lubićbędziecie lubiły,będziecie lubićbędą lubiły,będą lubićnbędę lubiło,będę lubićbędziesz lubiło,będziesz lubićbędzie lubiło,będzie lubićczas zaprzeszłymlubiłem byłlubiłeś byłlubił byłlubiliśmy bylilubiliście bylilubili byliżlubiłam byłalubiłaś byłalubiła byłalubiłyśmy byłylubiłyście byłylubiły byłynlubiłom byłolubiłoś byłolubiło byłoforma bezosobowa czasu przeszłegolubiano[1] tryb przypuszczającymlubiłbym,byłbym lubiłlubiłbyś,byłbyś lubiłlubiłby,byłby lubiłlubilibyśmy,bylibyśmy lubililubilibyście,bylibyście lubililubiliby,byliby lubiliżlubiłabym,byłabym lubiłalubiłabyś,byłabyś lubiłalubiłaby,byłaby lubiłalubiłybyśmy,byłybyśmy lubiłylubiłybyście,byłybyście lubiłylubiłyby,byłyby lubiłynlubiłobym,byłobym lubiłolubiłobyś,byłobyś lubiłolubiłoby,byłoby lubiłoimiesłów przymiotnikowy czynnymlubiący, nielubiący żlubiąca, nielubiąca lubiące, nielubiące nlubiące, nielubiąceimiesłów przymiotnikowy biernymlubiany, nielubianylubiani, nielubianiżlubiana, nielubianalubiane, nielubianenlubiane, nielubianeimiesłów przysłówkowy współczesnylubiąc, nie lubiąc rzeczownik odczasownikowylubienie, nielubienie |
przykłady:
(1.1) Ona w młodości bardzo lubiła tańczyć.
składnia:
(1.1) lubić + B. • nie lubić + D. • lubić + bezokolicznik
(1.1) lubić kolegę / czekoladę / pływać / spacerować / …
synonimy:
(1.1) adorować, kochać, miłować, wielbić
antonimy:
(1.1) nienawidzić
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. luba ż, lubienie n, polubienie n, luby m, ulubieniec m, oblubienica ż
czas. lubować się, polubić, znielubić
związki frazeologiczne:
lubić jak psy dziada w ciasnej ulicy
etymologia:
por. ros. любовь, ang. love, niem. Liebe
uwagi:
Spotykana forma lubieć jest niepoprawna[2].
tłumaczenia:
- angielski: (1.1) like, care for, be fond of, fancy
- arabski: (1.1) حب, أحب, ود
- chiński standardowy: (1.1) 喜欢 (xǐhuan), 爱好 (àihào)
- czeski: (1.1) mít rád
- dolnołużycki: (1.1) rad měś/byś/itd., lubowaś
- duński: (1.1) kunne lide
- esperanto: (1.1) ŝati
- fiński: (1.1) slang. digata
- francuski: (1.1) aimer
- hiszpański: (1.1) gustar
- interlingua: (1.1) affectionar
- japoński: (1.1) 好く(すく)
- jidysz: (1.1) ליב האָבן (lib hobn)
- kataloński: (1.1) agradar
- łaciński: (1.1) diligo, amo
- łotewski: (1.1) patikt
- niderlandzki: (1.1) mogen, lusten, leuk vinden
- niemiecki: (1.1) mögen, gern / lieb haben, lubić coś robić gern schwimmen/wandern/itd.
- norweski (bokmål): (1.1) like
- polski język migowy:
(w zapisie SignWriting)
(1.1)
, nie lubić:
, bardzo nie lubić: - rosyjski: (1.1) нравиться, любить
- slovio: (1.1) lubit (лубит)
- suahili: (1.1) penda
- szwedzki: (1.1) tycka om, gilla
- tagalski: (1.1) gusto, maibigan
- ukraiński: (1.1) любити
- węgierski: (1.1) kedvel
- włoski: (1.1) piacere, amare
źródła:
- ↑
Hasło „lubić” w: Marcin Woliński, Zygmunt Saloni, Robert Wołosz, Włodzimierz Gruszczyński, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego (wyd. IV online), Warszawa 2020. - ↑ Andrzej Markowski, Jak dobrze mówić i pisać po polsku, Warszawa 2000.