maczuga – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

maczuga (1.1)

wymowa:

ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) jedna z najstarszych broni obuchowych, pałka z grubym końcem nabitym ostrymi kamieniami lub kawałkami metalu; zob. też maczuga w Wikipedii

(1.2) bot. roln. odmiana brukselki[1]

odmiana:

(1.1-2)

przykłady:

(1.1) Gdzieś na przedmieściu pokazują mi stertę połamanych dzid, łuków, maczug i strzał. Wojownicy złożyli broń, którą następnie policja na wszelki wypadek zniszczyła[2].

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

przym. maczugowaty

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) club, bludgeon, cudgel
• hiszpański: (1.1) clava ż, maza ż
• niemiecki: (1.1) Keule ż
• nowogrecki: (1.1) ρόπαλο n, ματσούκι n, ματσούκα ż
• włoski: (1.1) clava ż

źródła:

1. ↑ Zofia Dobrakowska-Kopecka, Kazimiera Pyszkowska, Warzywa z mojego ogródka, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa 1987, s. 136.
2. ↑ Perspektywy, nr 14, Warszawa, 1980 w: Korpus języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.