muł – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

muł (1.1)

wyschnięty muł (3.1)

wymowa:

IPA: [muw], AS: [muu̯] ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(1.1) zool. juczny, wytrzymały mieszaniec ogiera osła i klaczy konia; zob. też muł (ssak) w Wikipedii

(1.2) pot. muskuł; lm muły – bicepsy, muskuły[1]

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) pot. pejor. osoba powolna, sprawiająca wrażenie nierozgarniętej

(2.2) pot. pejor. osoba uparta, bardzo niechętna do zmiany swojego zdania

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(3.1) geol. naturalny, grząski i błotnisty osad zbiorników wodnych; zob. też muł (geologia) w Wikipedii

odmiana:

(1.1) (2.1)

(3.1)

przykłady:

(1.1) Nie dosięgną nas ich muły i ciężkie kardynalskie podjezdki[2].

(3.1) Tu z brzegu jest mułu na kilku chłopów. Kto nie wie, jak sobie poradzić, utopi się na pewno[3].

(3.1) Wąż wodny gonił drobną rybkę, unosząc kłębki mułu spomiędzy kamieni[4].

składnia:

kolokacje:

(1.1) jechać / wieźć mułem (na mule) • pędzić muła

synonimy:

(3.1) szlam, błoto, nanos, osad

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

(1.1)

rzecz. mulica ż, mulątko n

zdrobn. mułek m

zgrub. mulisko n

czas. mulić ndk.

przym. mułowy, muli, mułowaty

(3.1)

rzecz. mułowiec m, mulisko n

zdrobn. mułek m

przym. mułowy, mulisty, mulasty, mułowaty, zamulony, mułkowy

związki frazeologiczne:

(1.1) uparty jak muł • starego muła ciężko pogonić

etymologia:

(1.1) łac. mulus → muł (1.1)

(3.1) prasł. *mulъ[5]

uwagi:

(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Ssaki

tłumaczenia:

(1.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: biceps

(2.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: uparciuch

• angielski: (1.1) mule; (3.1) slime, mud, sludge
• arabski: (1.1) بغل
• baskijski: (1.1) mando
• białoruski: (1.1) мул m; (3.1) іл m, мул m
• bułgarski: (1.1) муле n; (3.1) тиня ż
• duński: (1.1) mulæsel n, muldyr n
• esperanto: (1.1) mulo; (3.1) ŝlimo
• francuski: (1.1) mulet, mule
• hiszpański: (1.1) mula ż, mulo m; (2.2) mula ż; (3.1) limo m, légamo m
• interlingua: (1.1) mulo; (3.1) fango
• kataloński: (1.1) mul m
• krymskotatarski: (1.1) şamır
• niderlandzki: (1.1) muildier n
• niemiecki: (1.1) Maultier m
• nowogrecki: (1.1) μουλάρι n, μούλος m; (2.2) μουλάρι n; (3.1) βόρβορος m
• nowopruski: (1.1) welublūnds m
• portugalski: (1.1) macho m
• rosyjski: (1.1) мул m; (3.1) ил m
• rumuński: (3.1) noroi n
• staropruski: (1.1) weloblundis m
• szwedzki: (1.1) mula w; (3.1) dy w, gyttja w
• turecki: (1.1) katır
• ukraiński: (1.1) мул m; (3.1) мул m
• włoski: (1.1) mulo m; (2.2) mulo m; (3.1) melma ż

źródła:

1. ↑ Maciej Czeszewski, Słownik polszczyzny potocznej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2006, ISBN 978-83-01-14631-3, s. 180.
2. ↑ Zofia Kossak, Błogosławiona wina
3. ↑ Rozdział VIII w: Henryk Sienkiewicz, Krzyżacy, t. drugi, B. Milski, Gdańsk 1900, s. 246.
4. ↑ Ewa Białołęcka, Tkacz iluzji, 2004, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
5. ↑ Hasło „muł” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.