nonsens – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)
Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
wymowa:
IPA: [ˈnɔ̃w̃sɛ̃w̃s], AS: [nõũ̯sẽũ̯s], zjawiska fonetyczne: nazal.• samogł.+n/m+szczelin. ⓘ
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) zupełny brak sensu, niedorzeczność; zob. też nonsens w Wikipedii
(1.2) powiedzenie lub postępek niemające sensu[1]
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Te wybory to kompletny nonsens i głupota.
składnia:
synonimy:
(1.1) nonsensowność, bezsens, bezsensowność, absurd, absurdalność, niedorzeczność; pot. bzdura, bzdurność
antonimy:
(1.1) sens
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
- angielski: (1.1) nonsense
- arabski: (1.1) لغو
- czeski: (1.1) nesmysl
- esperanto: (1.1) sensenseco, absurdeco; (1.2) sensensaĵo, absurdaĵo
- hebrajski: (1.1) איגיון
- nowopruski: (1.1) absurditāti ż
- rosyjski: (1.1) бессмы́слица ż; (1.2) бессмы́слица ż
- słowacki: (1.1) protireèenie
- szwedzki: (1.1) nonsens n
- turecki: (1.1) saçmalık
- włoski: (1.1) nonsense, controsenso
źródła:
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
(1.1) nonsens
(1.1) ett nonsens, nonsenset
przykłady:
składnia:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: